ΚΟΥΙΝΤΕΣ

Δένω το ξόρκι και το ακινητοποιώ...
Ματαιώνω απόψε τη νιοστή μου βόλτα στα χωροχρονικά γεγονότα...
Λυτρώνω και απασφαλίζω τις χειροβομβίδες των σιαμαίων αμφιβολιών...
Σφραγίζω το αλισβερίσι μνημών...
...πραιτώρων...
...κριτών...
...χορηγών...
...αποστατών...
...δημίων...
...ρουφιάνων...
...εραστών...
... μισοτελειωμένων ηδονών...
...παταγωδών αποτυχιών...

Σφιχτά προφυλάσσει το τελευταίο ξόρκι...
Δυο σβούρες κάνει...
Η δίνη του στροβίλου, αγκομαχά αγκαλιάζοντας την αποδοχή του παρα-λόγου μου...
Πάντα στοργική η αυτοκαταστροφή...
Πάντα διακριτικα συν-περιφερόμουν στο ζουρλομανδύα μου...
Πάντα ραμμένος με πορφυρές σταγόνες στα άκρα...
Πάντα εδώ...
Στόχος εγώ...
Το ρημαδιό μου και οι ιππότες μου...
Οι ερινύες και οι τιμωρίες μου...
Οι μούσες και οι εξαιρέσεις μου...
Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις που δεν χαρίστηκαν...
Οι διαδηλώσεις και οι χίμαιρές μου...

Γραφιάδες και οπαδοί,
Αυλικοί,
Μικροαστοί κοινωνοί αγάπης,
Λειψές και ολόκληρες υπάρξεις...
Λυπάμαι...
Φοβάμαι...
Νιώθω...
Τρεκλίζω σε οφθαλμαπάτες και φάρσες...

Σηκώνω το χέρι ιπποτικά, ρωτάω και απαντάω...
Εγώ...
Απωλεσθείσα η παρθενιά των απαντήσεων...
Στο τελευταίο σεργιάνι...

Το δικό μου το ρημαδιό ποιος μου το κληροδότησε;
Εγώ... μόνο εγώ...
Στόχος εγώ...
Βέλος εγώ...

Στόχος και χρησμός εκπληρώθη...
Η μόνη απάντηση δόθηκε...
Η Legenda χαμογελά και απασφαλίζει τις μνήμες και τα είδωλά της...
Τζογαδόρος, αδιόρθωτη, ξεροκέφαλη,
Απέχει από παιχνιδάκια, συναλλαγές
και συντελεστές κανονικοποίησης...
Τα όρια του σφάλματος ταυτίζονται με το παραβολοειδές
και ακινητοποιούν το εφήμερο...

Χαμόγελο και φιλί...
Καλή Ζωή!
Παράσταση εξετελέσθη...
Για όσους άφησαν ένα κόμμα, μια τελεία, ή ένα ερωτηματικό, μια σκέψη ή μια αύρα...
... ένα ευχαριστώ...
...απ' τα αριστερά...

Χρυσή Αναλογία

Ερωτικές Μετατροπίες…
Σπαρμένοι φθόγγοι…
Διάστικτες οι αποστάσεις χιλιο-μετρούν
Το φυσικό και το ακινητοποιούν
Σε είδωλα καθρεφτών,
Που αναγνωρίζουν το μη – φαινόμενο…
Ολισθαίνουν οι παραιτήσεις πάνω σε πλήκτρα κλειδοκυμβάλου…
Αόρατο κούρδισμα της απωλεσθείσας αρμονίας.
Γλιστρούν εσκεμμένα κ αυτοθέλητα
Σε παραβάσεις φυσικών νόμων…
Οι αυτόματες γραφές φλερτάρουν
Συστήματα ατονικά και χρυσές αναλογίες…
Αριθμός φ = 1,61803.
Πυρωμένα τα ακροδάχτυλα του ερμηνευτή της σονάτας του σεληνόφωτος.
Αναζητούσε πλήκτρα που θα τον απομάκρυναν από τις συμβατικές εκτελέσεις…
Είχε ξεχάσει πως ο αριθμός της αρμονίας κεντιέται ακόμα και πάνω στους δακτυλίους του φοινικόδεντρου…
Η διάλυση ξύπνησε την ώρα της παρθενογένεσης.
Ο φοίνικας έγνεψε στις στάχτες…
Η σπείρα του χρόνου κέντησε τον αριθμό φ σε κάθε μόριό τους…
Τα άσπρα πλήκτρα αγκάλιασαν τα μαύρα ιχνηλατώντας τα μέτρα της αρμονίας…
Αριθμός φ = 1,61803
Μέτρημα άρρητο…
Χρόνος Μέγας…
Πανδαμάτωρ – Πανεπόπτης - Δημιουργός…
Γλύπτης και Αρχιτέκτων…
Φώλιασε το θείο της αναλογίας στο πέρα από τα προφανή…

Συναντήσεις Εκτός Χρόνου

Δεν με ρώτησε κανείς… Κανείς…

Κανείς δεν πήρε την άδειά μου… ποτέ…

Περιπλανιόμουν… γρυλίζοντας… παραφύλαγα σε μια γωνία… είχα κουραστεί να γυρνώ  σε δάσος, μυρίζοντας χνάρια… αγρίμι που λάγνα σκορπούσε νότες απόγνωσης σε ασταθή παραπετάσματα… έκρυβαν κορμιά ανθρώπινα που ξοδεύονταν σε λάθος θέσεις…

Δεν θυμόμουν το βλέμμα σου, ούτε τη μορφή σου… Άγνωστα… μια μυρωδιά μόνο δειλά φλέρταρε την όσφρηση μου… έπειτα οι ρυτίδες στο μέτωπό σου ράπισαν το ασπρόμαυρο της φωτογραφίας μου… λίγες στιγμές μετά με πλησίασαν οι σιωπηλές κινήσεις σου, που εγκυμονούσαν τέκνα προσδοκιών απολεσθέντων σε παραληρήματα αστάθειας... σφράγισαν τη χειραψία των αισθήσεών μας...

Δεν σε ρώτησα ούτε εγώ…

Τρία φεγγάρια η ποίηση ξερνούσε αλήθειες σε σεντόνια στάχτη από το ελλιπές των ανθρώπινων φωνών τους…

Χωρίς προειδοποίηση, μετρήματα αλλόκοτα, ενοχλητικά σταμάτησαν στον ουρανίσκο μου…

Άθελα μου άλλαξα τους κανόνες… Άθελα σου θρονιάστηκα σε κάτι δίστιχα… Άθελα μου μπλέχτηκα στα δανεικά σου κατάστιχα… Λαθραίος παρατηρητής σε αγώνα επιβίωσης άγονο… Φωτοσυνέθετες τα 21 σου γραμμάρια κάθε νύχτα…  Δεν σε ρώτησα ούτε εγώ… έτσι κ αλλιώς κανείς ποτέ δεν σε ρώτησε… 

Αβίαστα γύρισα το ρολόι στη θέση του άχρονου… κυλούσε ο χρόνος σε λάθος σοκάκια… ως το τρίτο φεγγάρι του πρώτου μετρήματος… δάνεια έδινες σε αποστάτες Αν-ουσίας μνήμης… ασταθείς παρουσίες πλασμένες χωρίς πλευρά που μοιράζονται… εγώ-κεντρος η δύναμη κίνησης τους… παρατάσεις σε παραστάσεις κομπάρσων που απήγαγαν το χαρισμένο σου ανθρώπινο…

Συγχώρα με… πρώτη φορά και τελευταία ήταν που δεν σε ρώτησα…

Τώρα θυμάσαι… τη βραδιά που το μοιραίο ερωτοτρόπησε λαθραία με το τυχαίο… Τώρα ξέρεις… άθελα μας άλλαξα τους κανόνες… και ξύπνησα την εξαίρεση του μέσα μας καιρού…

Τώρα αφήνω το ανθρώπινο να ξεκουραστεί από τους κόλακες του φυσικού μου χρόνου… Πλησιάζω το αλλόκοτο, που τα οκτώ του γράμματα ξαπλώνουν και σχηματίζουν δυο κύκλους…

Αρχή μετρήματος… νέα παρτίδα… χωρίς μάρκες…

Αυτόματες γραφές σαμποτάρουν το απροσδόκητο…

Τρεις λέξεις...

Τρεις λέξεις...

Το ανάκατο που αλλόκοτα τακτοποιείται σε διαδρομές άνευ συγχρονισμού...

Τρεις λέξεις...

Στρατιά που κρυφά δραπέτευσε από τη γειτονιά του ερημωμένου επιμένειν...
Χρόνος κ τόπος υπό εξέταση...
Περιστατικά δραπετεύουν αγκαλιάζοντας το άχρονο των εξηγήσεων...
Αναπνέουν πάνω σε καμβάδες με ασπρόμαυρες ματωμένες φωτογραφίες...
Κέντημα που άλλοτε σύμπνοια κ άλλοτε ανάσα στο τώρα ξόδευε...
Συμπόρευση προς απόδειξη αλληγορίας...
Χτυπάει δειλά την πόρτα η πεθυμιά που παραιτήθηκε...
Σπορά σε σπλάχνο που υποτάχθηκε στο ακατοίκητο του αισθάνεσθαι...
Το αδοκίμαστο δειλά χαϊδεύει την απόγνωση...
Αλληγορίας δηλώσεις χτυπάνε σε τοίχους...
Επιφυλακτικά ονειρέματα και κύκλοι...

Ρωτάω το ασθενές μου...
Αντέχει ο καιρός;
Πλέγμα αναμονής...

Ρουά Ματ Πανωλεθρίας...
Πρώτη παρτίδα...
Στη δεύτερη...
Το ''νιώθω'' φωλιάζει στον ουρανίσκο που χθες ξερνούσε κραυγές... άστεγες...


Άσε με...
Μείνε...
Φωλιάζω σε γωνιά κάθαρσης...
Βουλιάζω...
Θυμήσου... το δρόμο που τσαλαπατήθηκε...
Τζόγαρε στο αδοκίμαστο χωρίς μάρκες...
Θα είναι άραγε κανείς εδώ όταν το τρίτο φεγγάρι φωτίσει το πήγαινε κ έλα του χρόνου μας;

Τρεις λέξεις...
Δικές μου...
Δικές σου...

23

Άσε με… δεν έχω όρεξη σήμερα… Ούτε να εξηγώ, ούτε να απαντώ, ούτε να νομίζω πως ξέρω…

Ένα μεγάλο ορατό πέπλο πλάκωσε τη διάθεσή μου… Πυκνό υφάδι …  κάθισε πάνω  στα βλέφαρα και τα χείλη μου… Τραβήχτηκα στη βολή μου… άραξα… όπως κάνω πάντα…  Το βάζω στα πόδια… φαιδρή που είμαι… νομίζω ότι έτσι γλιτώνω… από τα άσχημα… από τους φόβους κ από τις ερινύες… από τις τύψεις που δεν κατάφεραν κ σήμερα να με γκρεμίσουν… ούτε από τα άσχημα γλιτώνω… ούτε από το όμορφα… αυτά με στήνουν πάντα… κ στα ραντεβού μας και στον τοίχο…  Το βλέπεις το σημάδι; Δεν θυμάσαι το ξέρω… Εκείνο το βράδυ που τον είχα ματώσει… το ξέχασες… κλείδωσες τη μνήμη στο συρτάρι… μαζί με τη βέρα μας… δεν μπορείς όμως να κόψεις το δάχτυλο σου… έχει ακόμα το σημάδι μου… και το αριστερό σου και το δεξί σου χέρι… σημαδεμένος θα είσαι για πάντα…

Μην με κοιτάς…  Άσε με, σου λέω… 

Δεν ξέρω αν θέλω να γελάσω ή να ουρλιάξω… Να κλάψω, έτσι κ αλλιώς δεν μπορώ… Σπάνια κυλάει νερό πια… Κ αυτό το σπάνια, έπαψα να στο χαρίζω… Δεν σου κάνω την τιμή… Δεν είσαι άξιος… Δεν είσαι εσύ!

23… ξημέρωσε πάλι… νυχτώνει πάλι… σε λίγο… ξανά… 

Πυκνό υφάδι… ιστός… αράχνης… 

Άσε με, σου λέω… Πνίγομαι, σήμερα… Ανάσα… Πάλι εγώ θα την πληρώσω… και τα γυμνά ντουβάρια στο κελί μου… Θα σφυρηλατήσω την παραξενιά μου σήμερα σε σχήμα ρόμβου… να είναι αιχμηρή… να ματώνει ό,τι σταθεί στο πέρασμά της… Ντάμα καρό… ντυμένη μαύρα… περιπλανιέται σε 15 τετραγωνικά απάθειας και απομόνωσης… 

Τράβα χαρτί… Πάντα σου έκαναν τη χάρη οι παρτίδες… Ήταν που έπαιζες με τσιμπημένα ζάρια… Κάνε δουλειά σου, αλλά μην μου μιλάς… Δεν έχω μνήμη, σήμερα… ούτε φωνή… Αντιφατική παράνοια χρωματισμένη το απροσάρμοστο των λέξεών μου…

Ανάσες...

Μούσα σκιά [Φιλόλαος Παππάς]

Αιδώς το κέρασμα
στο αποψινό μεθύσι

Κάνοντας τζόγο
στα σκοτάδια μου
Τα ζάρια δεν τινάχτηκαν
Αριθμούς άφησε ακλήρωτους
η πλεονάζουσα έλλειψη
Έπαθλο μια καταδίκη
για απουσία κατα συρροή
Μούσα σκιά
Περαστική μπροστά απο πόρτες
Φανταχτερές αλλότριες υποσχέσεις
στον υψωμένο δίσκο
Κυκλικοί βηματισμοί υπαινιγμών
να διπλασιάζουν τη ματιά
Σταθερό το παραπάτημα
στη ροή της τέταρτης διάστασης
Αιθέρας η πεμπτουσία της
Αναισθησιογόνο που χάιδεψε
το χείλος του ποτηριού μου με τρόπο
Αφήνοντάς με έρμαιο
στα αναλλοίωτα ένστικτα
Γονατισμένο πριν τη πτώση
απ΄την επίδραση του φαύλου

Ήθελα να ΄ξερες
Πως δε σε πέτυχα μούσα
Έστω μια φορά
Νηφάλιος

Για να δω ποιά είσαι
και να προλάβω
να κεράσω πρώτος

Σαν να μην υπήρξες ποτέ...

Δεν θα έρχομαι ποτέ όταν θα με φωνάζεις, ποτέ δεν θα οπλίζω
το χέρι σου με λέξεις, όταν θα μπερδεύεσαι μέσα στον κόσμο..." είπε η Έμπνευση στο
κορίτσι με τα Μαύρα Μάτια…


"Ο Λύκος παρανοεί μέσα στον κόσμο… Τρομαζει από τα περίεργα
βλέμματα, λουφάζει και φτύνει της πεθυμιές της αγέλης του… Μην με κοιτάς έτσι…
Τα ήξερες από την αρχή…

 

Από τους δύο δρόμους διάλεξες τον αριστερό, στη ζερβή
σου τη μεριά στοιβάχτηκαν άτσαλα ονόματα και εικόνες και δρόμοι… Και έκλαιγες
θρηνούσες για τις συναναστροφές σου που έβλεπαν μαύρο εκεί που η ίριδα έκανε τα
παιχνίδια της και έστηναν τοίχους εκεί που ο ορίζοντας βαφόταν μενεξεδής…

Μα έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα… Μην έχεις τύψεις… Δεν
χρειάζεται να λυπάσαι που δεν μπορείς να θέλεις αυτά που θέλουν…

Μα να θυμάσαι, να σβήνεις τα ίχνη σου, από όπου περνάς και
να ελίσσεσαι μέσα στο πλήθος…

Σαν να μην υπήρξες ποτέ..."