Legenda...

ΚΟΥΙΝΤΕΣ

2011-02-12T02:54:00.000+02:00

Δένω το ξόρκι και το ακινητοποιώ...
Ματαιώνω απόψε τη νιοστή μου βόλτα στα χωροχρονικά γεγονότα...
Λυτρώνω και απασφαλίζω τις χειροβομβίδες των σιαμαίων αμφιβολιών...
Σφραγίζω το αλισβερίσι μνημών...
...πραιτώρων...
...κριτών...
...χορηγών...
...αποστατών...
...δημίων...
...ρουφιάνων...
...εραστών...
... μισοτελειωμένων ηδονών...
...παταγωδών αποτυχιών...

Σφιχτά προφυλάσσει το τελευταίο ξόρκι...
Δυο σβούρες κάνει...
Η δίνη του στροβίλου, αγκομαχά αγκαλιάζοντας την αποδοχή του παρα-λόγου μου...
Πάντα στοργική η αυτοκαταστροφή...
Πάντα διακριτικα συν-περιφερόμουν στο ζουρλομανδύα μου...
Πάντα ραμμένος με πορφυρές σταγόνες στα άκρα...
Πάντα εδώ...
Στόχος εγώ...
Το ρημαδιό μου και οι ιππότες μου...
Οι ερινύες και οι τιμωρίες μου...
Οι μούσες και οι εξαιρέσεις μου...
Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις που δεν χαρίστηκαν...
Οι διαδηλώσεις και οι χίμαιρές μου...

Γραφιάδες και οπαδοί,
Αυλικοί,
Μικροαστοί κοινωνοί αγάπης,
Λειψές και ολόκληρες υπάρξεις...
Λυπάμαι...
Φοβάμαι...
Νιώθω...
Τρεκλίζω σε οφθαλμαπάτες και φάρσες...

Σηκώνω το χέρι ιπποτικά, ρωτάω και απαντάω...
Εγώ...
Απωλεσθείσα η παρθενιά των απαντήσεων...
Στο τελευταίο σεργιάνι...

Το δικό μου το ρημαδιό ποιος μου το κληροδότησε;
Εγώ... μόνο εγώ...
Στόχος εγώ...
Βέλος εγώ...

Στόχος και χρησμός εκπληρώθη...
Η μόνη απάντηση δόθηκε...
Η Legenda χαμογελά και απασφαλίζει τις μνήμες και τα είδωλά της...
Τζογαδόρος, αδιόρθωτη, ξεροκέφαλη,
Απέχει από παιχνιδάκια, συναλλαγές
και συντελεστές κανονικοποίησης...
Τα όρια του σφάλματος ταυτίζονται με το παραβολοειδές
και ακινητοποιούν το εφήμερο...

Χαμόγελο και φιλί...
Καλή Ζωή!
Παράσταση εξετελέσθη...
Για όσους άφησαν ένα κόμμα, μια τελεία, ή ένα ερωτηματικό, μια σκέψη ή μια αύρα...
... ένα ευχαριστώ...
...απ' τα αριστερά...

Χρυσή Αναλογία

2011-02-08T13:35:00.000+02:00

Ερωτικές Μετατροπίες…
Σπαρμένοι φθόγγοι…
Διάστικτες οι αποστάσεις χιλιο-μετρούν
Το φυσικό και το ακινητοποιούν
Σε είδωλα καθρεφτών,
Που αναγνωρίζουν το μη – φαινόμενο…
Ολισθαίνουν οι παραιτήσεις πάνω σε πλήκτρα κλειδοκυμβάλου…
Αόρατο κούρδισμα της απωλεσθείσας αρμονίας.
Γλιστρούν εσκεμμένα κ αυτοθέλητα
Σε παραβάσεις φυσικών νόμων…
Οι αυτόματες γραφές φλερτάρουν
Συστήματα ατονικά και χρυσές αναλογίες…
Αριθμός φ = 1,61803.
Πυρωμένα τα ακροδάχτυλα του ερμηνευτή της σονάτας του σεληνόφωτος.
Αναζητούσε πλήκτρα που θα τον απομάκρυναν από τις συμβατικές εκτελέσεις…
Είχε ξεχάσει πως ο αριθμός της αρμονίας κεντιέται ακόμα και πάνω στους δακτυλίους του φοινικόδεντρου…
Η διάλυση ξύπνησε την ώρα της παρθενογένεσης.
Ο φοίνικας έγνεψε στις στάχτες…
Η σπείρα του χρόνου κέντησε τον αριθμό φ σε κάθε μόριό τους…
Τα άσπρα πλήκτρα αγκάλιασαν τα μαύρα ιχνηλατώντας τα μέτρα της αρμονίας…
Αριθμός φ = 1,61803
Μέτρημα άρρητο…
Χρόνος Μέγας…
Πανδαμάτωρ – Πανεπόπτης - Δημιουργός…
Γλύπτης και Αρχιτέκτων…
Φώλιασε το θείο της αναλογίας στο πέρα από τα προφανή…

Συναντήσεις Εκτός Χρόνου

2011-02-06T16:46:00.000+02:00

Δεν με ρώτησε κανείς… Κανείς…

Κανείς δεν πήρε την άδειά μου… ποτέ…

Περιπλανιόμουν… γρυλίζοντας… παραφύλαγα σε μια γωνία… είχα κουραστεί να γυρνώ σε δάσος, μυρίζοντας χνάρια… αγρίμι που λάγνα σκορπούσε νότες απόγνωσης σε ασταθή παραπετάσματα… έκρυβαν κορμιά ανθρώπινα που ξοδεύονταν σε λάθος θέσεις…

Δεν θυμόμουν το βλέμμα σου, ούτε τη μορφή σου… Άγνωστα… μια μυρωδιά μόνο δειλά φλέρταρε την όσφρηση μου… έπειτα οι ρυτίδες στο μέτωπό σου ράπισαν το ασπρόμαυρο της φωτογραφίας μου… λίγες στιγμές μετά με πλησίασαν οι σιωπηλές κινήσεις σου, που εγκυμονούσαν τέκνα προσδοκιών απολεσθέντων σε παραληρήματα αστάθειας... σφράγισαν τη χειραψία των αισθήσεών μας...

Δεν σε ρώτησα ούτε εγώ…

Τρία φεγγάρια η ποίηση ξερνούσε αλήθειες σε σεντόνια στάχτη από το ελλιπές των ανθρώπινων φωνών τους…

Χωρίς προειδοποίηση, μετρήματα αλλόκοτα, ενοχλητικά σταμάτησαν στον ουρανίσκο μου…

Άθελα μου άλλαξα τους κανόνες… Άθελα σου θρονιάστηκα σε κάτι δίστιχα… Άθελα μου μπλέχτηκα στα δανεικά σου κατάστιχα… Λαθραίος παρατηρητής σε αγώνα επιβίωσης άγονο… Φωτοσυνέθετες τα 21 σου γραμμάρια κάθε νύχτα… Δεν σε ρώτησα ούτε εγώ… έτσι κ αλλιώς κανείς ποτέ δεν σε ρώτησε…

Αβίαστα γύρισα το ρολόι στη θέση του άχρονου… κυλούσε ο χρόνος σε λάθος σοκάκια… ως το τρίτο φεγγάρι του πρώτου μετρήματος… δάνεια έδινες σε αποστάτες Αν-ουσίας μνήμης… ασταθείς παρουσίες πλασμένες χωρίς πλευρά που μοιράζονται… εγώ-κεντρος η δύναμη κίνησης τους… παρατάσεις σε παραστάσεις κομπάρσων που απήγαγαν το χαρισμένο σου ανθρώπινο…

Συγχώρα με… πρώτη φορά και τελευταία ήταν που δεν σε ρώτησα…

Τώρα θυμάσαι… τη βραδιά που το μοιραίο ερωτοτρόπησε λαθραία με το τυχαίο… Τώρα ξέρεις… άθελα μας άλλαξα τους κανόνες… και ξύπνησα την εξαίρεση του μέσα μας καιρού…

Τώρα αφήνω το ανθρώπινο να ξεκουραστεί από τους κόλακες του φυσικού μου χρόνου… Πλησιάζω το αλλόκοτο, που τα οκτώ του γράμματα ξαπλώνουν και σχηματίζουν δυο κύκλους…

Αρχή μετρήματος… νέα παρτίδα… χωρίς μάρκες…

Αυτόματες γραφές σαμποτάρουν το απροσδόκητο…

Τρεις λέξεις...

2011-01-29T14:43:00.000+02:00

Τρεις λέξεις...

Το ανάκατο που αλλόκοτα τακτοποιείται σε διαδρομές άνευ συγχρονισμού...

Τρεις λέξεις...

Στρατιά που κρυφά δραπέτευσε από τη γειτονιά του ερημωμένου επιμένειν...
Χρόνος κ τόπος υπό εξέταση...
Περιστατικά δραπετεύουν αγκαλιάζοντας το άχρονο των εξηγήσεων...
Αναπνέουν πάνω σε καμβάδες με ασπρόμαυρες ματωμένες φωτογραφίες...
Κέντημα που άλλοτε σύμπνοια κ άλλοτε ανάσα στο τώρα ξόδευε...
Συμπόρευση προς απόδειξη αλληγορίας...
Χτυπάει δειλά την πόρτα η πεθυμιά που παραιτήθηκε...
Σπορά σε σπλάχνο που υποτάχθηκε στο ακατοίκητο του αισθάνεσθαι...
Το αδοκίμαστο δειλά χαϊδεύει την απόγνωση...
Αλληγορίας δηλώσεις χτυπάνε σε τοίχους...
Επιφυλακτικά ονειρέματα και κύκλοι...

Ρωτάω το ασθενές μου...
Αντέχει ο καιρός;
Πλέγμα αναμονής...

Ρουά Ματ Πανωλεθρίας...
Πρώτη παρτίδα...
Στη δεύτερη...
Το ''νιώθω'' φωλιάζει στον ουρανίσκο που χθες ξερνούσε κραυγές... άστεγες...

Άσε με...
Μείνε...
Φωλιάζω σε γωνιά κάθαρσης...
Βουλιάζω...
Θυμήσου... το δρόμο που τσαλαπατήθηκε...
Τζόγαρε στο αδοκίμαστο χωρίς μάρκες...
Θα είναι άραγε κανείς εδώ όταν το τρίτο φεγγάρι φωτίσει το πήγαινε κ έλα του χρόνου μας;

Τρεις λέξεις...
Δικές μου...
Δικές σου...

23

2011-01-23T18:20:00.000+02:00

Άσε με… δεν έχω όρεξη σήμερα… Ούτε να εξηγώ, ούτε να απαντώ, ούτε να νομίζω πως ξέρω…

Ένα μεγάλο ορατό πέπλο πλάκωσε τη διάθεσή μου… Πυκνό υφάδι … κάθισε πάνω στα βλέφαρα και τα χείλη μου… Τραβήχτηκα στη βολή μου… άραξα… όπως κάνω πάντα… Το βάζω στα πόδια… φαιδρή που είμαι… νομίζω ότι έτσι γλιτώνω… από τα άσχημα… από τους φόβους κ από τις ερινύες… από τις τύψεις που δεν κατάφεραν κ σήμερα να με γκρεμίσουν… ούτε από τα άσχημα γλιτώνω… ούτε από το όμορφα… αυτά με στήνουν πάντα… κ στα ραντεβού μας και στον τοίχο… Το βλέπεις το σημάδι; Δεν θυμάσαι το ξέρω… Εκείνο το βράδυ που τον είχα ματώσει… το ξέχασες… κλείδωσες τη μνήμη στο συρτάρι… μαζί με τη βέρα μας… δεν μπορείς όμως να κόψεις το δάχτυλο σου… έχει ακόμα το σημάδι μου… και το αριστερό σου και το δεξί σου χέρι… σημαδεμένος θα είσαι για πάντα…

Μην με κοιτάς… Άσε με, σου λέω…

Δεν ξέρω αν θέλω να γελάσω ή να ουρλιάξω… Να κλάψω, έτσι κ αλλιώς δεν μπορώ… Σπάνια κυλάει νερό πια… Κ αυτό το σπάνια, έπαψα να στο χαρίζω… Δεν σου κάνω την τιμή… Δεν είσαι άξιος… Δεν είσαι εσύ!

23… ξημέρωσε πάλι… νυχτώνει πάλι… σε λίγο… ξανά…

Πυκνό υφάδι… ιστός… αράχνης…

Άσε με, σου λέω… Πνίγομαι, σήμερα… Ανάσα… Πάλι εγώ θα την πληρώσω… και τα γυμνά ντουβάρια στο κελί μου… Θα σφυρηλατήσω την παραξενιά μου σήμερα σε σχήμα ρόμβου… να είναι αιχμηρή… να ματώνει ό,τι σταθεί στο πέρασμά της… Ντάμα καρό… ντυμένη μαύρα… περιπλανιέται σε 15 τετραγωνικά απάθειας και απομόνωσης…

Τράβα χαρτί… Πάντα σου έκαναν τη χάρη οι παρτίδες… Ήταν που έπαιζες με τσιμπημένα ζάρια… Κάνε δουλειά σου, αλλά μην μου μιλάς… Δεν έχω μνήμη, σήμερα… ούτε φωνή… Αντιφατική παράνοια χρωματισμένη το απροσάρμοστο των λέξεών μου…

Ανάσες...

2011-01-22T16:55:00.000+02:00

Μούσα σκιά [Φιλόλαος Παππάς]

2011-01-19T02:29:00.001+02:00

Αιδώς το κέρασμα
στο αποψινό μεθύσι

Κάνοντας τζόγο
στα σκοτάδια μου
Τα ζάρια δεν τινάχτηκαν
Αριθμούς άφησε ακλήρωτους
η πλεονάζουσα έλλειψη
Έπαθλο μια καταδίκη
για απουσία κατα συρροή
Μούσα σκιά
Περαστική μπροστά απο πόρτες
Φανταχτερές αλλότριες υποσχέσεις
στον υψωμένο δίσκο
Κυκλικοί βηματισμοί υπαινιγμών
να διπλασιάζουν τη ματιά
Σταθερό το παραπάτημα
στη ροή της τέταρτης διάστασης
Αιθέρας η πεμπτουσία της
Αναισθησιογόνο που χάιδεψε
το χείλος του ποτηριού μου με τρόπο
Αφήνοντάς με έρμαιο
στα αναλλοίωτα ένστικτα
Γονατισμένο πριν τη πτώση
απ΄την επίδραση του φαύλου

Ήθελα να ΄ξερες
Πως δε σε πέτυχα μούσα
Έστω μια φορά
Νηφάλιος

Για να δω ποιά είσαι
και να προλάβω
να κεράσω πρώτος

Σαν να μην υπήρξες ποτέ...

2011-01-15T18:32:00.000+02:00

Δεν θα έρχομαι ποτέ όταν θα με φωνάζεις, ποτέ δεν θα οπλίζω
το χέρι σου με λέξεις, όταν θα μπερδεύεσαι μέσα στον κόσμο..." είπε η Έμπνευση στο
κορίτσι με τα Μαύρα Μάτια…

"Ο Λύκος παρανοεί μέσα στον κόσμο… Τρομαζει από τα περίεργα
βλέμματα, λουφάζει και φτύνει της πεθυμιές της αγέλης του… Μην με κοιτάς έτσι…
Τα ήξερες από την αρχή…

Από τους δύο δρόμους διάλεξες τον αριστερό, στη ζερβή
σου τη μεριά στοιβάχτηκαν άτσαλα ονόματα και εικόνες και δρόμοι… Και έκλαιγες
θρηνούσες για τις συναναστροφές σου που έβλεπαν μαύρο εκεί που η ίριδα έκανε τα
παιχνίδια της και έστηναν τοίχους εκεί που ο ορίζοντας βαφόταν μενεξεδής…

Μα έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα… Μην έχεις τύψεις… Δεν
χρειάζεται να λυπάσαι που δεν μπορείς να θέλεις αυτά που θέλουν…

Μα να θυμάσαι, να σβήνεις τα ίχνη σου, από όπου περνάς και
να ελίσσεσαι μέσα στο πλήθος…

Σαν να μην υπήρξες ποτέ..."

21 γραμμάρια

2011-01-14T15:52:00.001+02:00

Κλυδωνίζονται τα είδωλα…

Δεξιά – ζερβά…

Κοινό σύστημα μέτρησης…

Επι-κοινωνία με σήματα στάχτης…

Συν-αλλαγή μεθυσμένων ασθενών

Με προπληρωμένη κατάθεση νοσούσας ψυχής…

Εγκάρσιες τομές που φορέθηκαν αυτοθέλητα…

Λαβές πάλης σε πρότυπα αρχετυπικών συνευρέσεων…

Κινούνται λαθραία σε παρόδους τυχαίων συναπαντημάτων…

Ερωτοτροπούν τη νύχτα…

Ξεσκίζουν τη σάρκα της ηδονής που λειψά γεύτηκαν…

Ξαποσταίνουν αναπνέοντας δροσοσταλίδες νυχτερινής άνοιας…

Φωτοσυνθέτουν δυο στιγμές μετά…

Τη λύπη τους…

Θέλουν…

Μα δεν μπορούν… να θέλουν…

Στρίμωξαν τις πεθυμιές σε ρωγμές βίαια αποσπασμένων βράχων...

Χειμέρια νάρκη μπολιασμένη με κοκκινόχωμα…

****

Κολυμπά η πένα στο μελάνι...

Μαύρο μείγμα σαδιστικών γλωσσικών εξάρσεων...

Συλλαβές ηδονής και οδύνης...

Περιπλέκονται χαράσσοντας το χαρτί….

Ξεσκίζουν τη σάρκα του, χωρίς αιδώ…

Χαμογελάνε ειρωνικά γλείφοντας τις πληγές του…

Δέντρα που έσπερναν ζωή κλείστηκαν σε συρτάρια…

Αυτοθέλητα πάλι…

Συνειδητά… τα πάντα που χαρίστηκαν στο τίποτα…

Περνά ο καιρός… χωρίς να πάρει άδεια από τις αυταπάτες τους…

Προδοσίες συμφωνημένες…

Ηδονές απροσδιόριστες…

Μυρωδιές αλλόκοτες…

Φόβος... απών…

πια…

Άγνοια Κινδύνου…

Παραληρήματα…

Δικά μας και ξένα…

****

Φλέρταρε το αδοκίμαστο!

Κάνε ρουά ματ στην Πανωλεθρία!

Φύλαξε σε τεφροδόχο δυο μεζούρες στάχτη!

Μέχρι το επόμενο φεγγάρι…

Έπειτα γκρέμισέ τες στην άβυσσο της ποίησης

Που έγινε Ομολογία Ανεπάρκειας…

Μετά, ξύπνα με!

Μπορεί να θυμηθώ να ζήσω…

****

Μείον Ένα

2011-01-13T21:00:00.000+02:00

Χθες... Υπήρξες...
Άτσαλα περιφερόσουν στη σφαίρα του Όντος...
Πλανεμένη γητεύτρα από τα ίδια σου τα ξόρκια...
Με κεντημένες πρόκες, αντί για βλέφαρα...
Συνοδός πληρωμένων αναξιοπαθούντων ομολογητών
που 'καναν λιτανεία τις τεφροδόχους των ονείρων τους...

<>

Πριν και Πάντα...
Στην πρώτη αχτίδα του χρόνου Σου...
θύμιζες μια Μαρία...
γέννα σημαδεμένη από μοιραία συνέρευση
Πλούτωνα και Ίσιδας...
δίχασες θεούς και δαίμονες...
Μαχήτρια με μεσουράνημα ξεπουλημένο
σε σκότος σκορπιού...
σε αφέγγαρη νύχτα που ευλόγησε το ματωμένο ηλιακό πλέγμα...

<>

18 χρόνια παλίρροιας δίεσχισες...
ταγμένα χιλιόμετρα σε μαγιάτικες μεταμορφώσεις...
αντικατέστησαν θανάτους και μαχαίρια
διπλολαβωμένα από εξόδιους θρήνους...

<>

Δες! Τώρα!
Ασπίδα υψώνει ο καιρός...
διαφυλάττει την απόσταση του σκότους της φωτεινής σου πλευράς
από τους αβλαβείς ανθρώπους Σου...

<>

Σήμερα! Δέξου Μάγισσα...
Στο μεγάλο αλισβερίσι μια ακόμα θυσία...
Ζευγάρι πάνε οι σπονδές με τις δεήσεις...
Με νερό, με αίμα, με κραυγές, με άνεμο λύτρωσης,
ψάλλει η Γυναίκα ξόρκι...
ανεβασμένη στο πρώτο βάθρο της Απώλειας...
Μεταμόρφωση ζητά η ψυχή, Μάγισσα!
Και η Ασφάλεια αιτεί Τάξη!

<>

Μα το μονοπάτι της αναστενάρισσας
ιχνηλατήθηκε από διονυσιακές επικλήσεις...
Βάφτηκε κόκκινο από μυς που έγιναν κάρβουνα
σε Νύχτα Αφέγγαρη...

<>

Στο Αύριο!
Επιτακτικά ζητούν οι ωροδείκτες του άχρονου να κόψεις τις αλυσίδες!

Ρομφαία η πεθυμιά Σου, που σκούριασε... και έπειτα στράβωσε...
Έλιωσε το ατσάλι...
Λάμα άκακη που διψούσε...

Πανοπλία...
Δωρίστηκε στο Ναό της Λατρείας του Αρσενικού,
που η Άρτεμη επιμελημένα έκρυβε στη ζερβή της μεριά...

<>

Μ... της παλίρροιας και της Σελήνης...
ηττημένη ακόλουθος λαθραίων παραστατούντων...

Μ... της ίασης και της παραίτησης...
νικημένη αρωγός προπορευόμενων σαθρών ειδώλων...

Μ... της εκούσιας και ομολογημένες ανεπάρκειας...
της εκστατικής παράδοσης σε χωμάτινα σμιξίματα...

Μ...
στο χθες...
στο σήμερα...
στο τώρα...
με μηνιάιες πρόβες εαυτών και ονομάτων...

Δωρίζεσαι σήμερα αβάπτιστη στο Ύδωρ
που εξάγνισε ακόμα και τον Σωτήρα...

Κάτι δικά μου ΙΙ [Φιλόλαος Παππάς]

2011-01-13T20:06:00.000+02:00

Το κενό έγινε μεγαλύτερο ξοδεύοντας
και το λιγοστό αέρα που του είχε απομείνει.
Ακίνητα πιά τα πνευμόνια.
Τυχοδιώκτη ορίσαν το μυαλό.
Σταμάτησε η καρδιά.
Δε νιώθει, πάγωσε.
Και τα γένια μεγαλώνουν.
Ναύαγια ονείρων και στόχων αδύνατων.
Αδύναμων.
Ναύαγησαν τα λόγια
πνιγήκανε οι πράξεις.
Επιλογές.
Τελεσίδικοι βιασμοί
ξεπαρθένιασαν τα όμορφα.
Τα σακάτεψαν και τα παράτησαν.
Ολοκλήρωσαν πάνω σου.
Μέσα σου.
Θυμάσαι.
Πόσο ερεθισμένος ένιωθες.
Να βγάζεις την καύλα σου πάνω σε χαρτί.
Μεταξύ μας τώρα.
Εσύ έδινες τον πόνο.

Και μπόλιασες τα λόγια που φύτρωσαν στα αυτιά σου
δήθεν γραφιά του πέους.
Ποτέ δε κατάλαβαν.
Μα εσύ συνέχισες.
Αυτοικανοποίηση...
Αυτοβιασμός...
Αυτοκτονία!

Για ποιές θυσίες πένθησες;
Για ποιά αισθήματα;
Ποιά γιατί και ποιές θύμησες;
Αλλάξανε οι διαδρομές.
Λαβύρινθοι σε κύκλωσαν.
Όλοι οι δρόμοι ίδιοι πιά.
Τίποτα να περιμένεις.

Μα δε σε γέρασαν τα χρόνια, ούτε ο πόνος.
Όχι.
Το ανεκπλήρωτο τα έκανε όλα.
Συντεταγμένα και αποφασιστικά.
Αθόρυβα και υπολογισμένα.
Αφού εσύ συνέχισες να τσαλακώνεσαι
γιατί το άντεχες.
Απο την τσάμπα την μαγκιά σου
όπως θα πούνε.
Δε βαριέσαι...το χθες δεν υπήρξε.
Κι αύριο μέρα είναι.

Προλαβαίνεις να τα ξαναζήσεις.

Υπάρχει Θέμα... [Στέλιος Κ.]

2011-01-12T17:41:00.000+02:00

Σήμερα έχω ανάγκη...
να χαλαρώσω...
μαζί σου...
Αόρατη...
Διάφανη...
...Συν-οδοιπόρησα...
~
Υπάρχει θέμα...
"άκουσέ με"...
έχω χάσει...
τα ταξίδια...
την διάρκειά...
τον προορισμό...
την διαμονή...
τις παροχές υπηρεσιών...
την έναρξη...
το τέλος...
την ζεστασιά...
τον παγετό...
το δάκρυ...
την χαρά...
την λύπη...
τον πόνο...
το χαμόγελο...
τον σαρκασμό...
...
όλα ξε-κινούν...
κάνουν διαλείμματα...
σταματούν...
αγγίζουν και έπειτα δραπετεύουν...
τα διώχνω κι αυτά με φυλακίζουν...
_ ...
...
Κατάλαβα...
πάλι...
η σιωπή σου θα απαντήσει...
πάλι...
το σεντούκι της σκέψης μου....
θα σφραγίσει ερωτηματικά...
εσύ απλά ακολουθείς...
συν-αινείς...
συνουσιάζεσαι με την ύπαρξή μου...
αναπαράγεις απ' το σπέρμα μου...
σιαμαίες σκέψεις...
κι όμως...
Υπάρχει θέμα...
για το άγνωστο Χ...
που διακατέχει την εξίσωση της ζωής μου...
κι εσύ...
σιωπάς απαράδεκτα...
σαν μην υπάρχει θέμα...
Ζωής...

Οκτώ...

2010-12-16T02:44:00.000+02:00

Στα κρυφά ψάχνεις.... φύλλο και φτερό... αρχίζεις και μετράς.... ένα, δύο, τρία, τέσσερα τα επίκτητα χαρακτηριστικά σου... επίκτητα... θυμήσου τα ακόμα και όταν θα πας παρακάτω…σωστή είναι... η μούσα ή η παραπλάνηση;...ταυτόσημες έννοιες στο λεξικό των γραφιάδων... σταματάς το μέτρημα στο οκτώ... και έπειτα αρχίζεις και πετάς στα σκουπίδια... στιγμές, οφθαλμαπάτες, παραισθήσεις, ανθρώπους, εικόνες που δημιουργείς για ανθρώπους... εικόνες... πεσσοϊκές... και αγάπες.... το ίδιο κάνει... ξέρεις πλέον...

...προσμονές είναι αποτυπωμένες στις φωτογραφίες... το αληθινό αποπροσανατολίστηκε στο λάθος φωτισμό ή.... στα πολλά λαμπάκια... ακόμα και σήμερα... στα -άντα...(ωραία κατάληξη… ωραία ταμπέλα… ) άρχισες να ασπρίζεις ήδη...δεν αντέχεις την ημέρα που ξεστολίζουν τα δέντρα μετά τις γιορτές... σου θυμίζουν τον εαυτό σου... τους χωρισμούς σου... τα ροζ σου γυαλιά...

... τα πρώτα οκτώ δεν τα αποχωρίζεσαι όμως.... σου τραγουδάνε τα άνευ όρων σου ξεστρατίσματα με στόχο το άπειρο...ξέρεις γιατί μιλάω.... πρώτα φιλιά, πρώτοι θάνατοι, πρώτα αντίο, πρώτες μετακομίσεις, πρώτες αλλαγές σκηνικών... και... και... συνέχισε... μέτρα.... μέχρι να γίνουν οκτώ… όλα τα πρώτα ορκίζονται στο άπειρο... για αυτό σκαλώνεις στο οκτώ... και βάζεις παύση...

για αυτό και προσπαθείς ακόμα να προσαρμοστείς σε φόντο διαφορετικό από τις μέσα σου φωνές…

...δεν μπορείς να κάνεις όμως αλλιώς… το ξέρεις καλά αυτό το παιχνίδι... της προσαρμογής στην αλήθεια και στο ψέμα... της καχυποψίας... της άμυνας... ανάμεσα στο ρητό και στο άρρητο... το έχεις ξαναπαίξει πολλές φορές… το εδώλιο της αλήθειας έχει ακριβό εισιτήριο τελικά... δυο οργιές αντίσταση και άλλες τρεις καμουφλαρισμένη παραπλάνηση μοιάζει η απόσταση μεταξύ πολιτικής αγωγής και υπεράσπισης... και κάπου εκεί η άμυνα σου… μπορεί ποτέ να σ’ αφήσει αφύλαχτο; ΠΟΤΕ! παραλλαγή σε χρώμα γκρι, για να ταιριάζει στο χειμώνα και διαφορετική τέμπερα... κάτι έντονο παρακαλώ για τις ραφές… για να ταιριάζει με το μη προφανές...για να σε ησυχάζει… καημένε μου…

…αφιερώσεις και εξαπτέρυγα... ρουφιάνοι ενδιάμεσοι και παραμυθατζούδες με παλιά παπούτσια... έτοιμη η παράσταση....

Το σόου δέχεται και άλλες συμμετοχές... το κοινό πρέπει να είναι μεγάλο, πριν βουτήξεις στο κενό... Φιλοθεάμον και ευδαίμον... προσαρμοσμένο και υπάκουο στο σφύριγμα της μπάντας... σημαιοφόροι και παραστάτες, κατευθυνόμενοι από μια καχυποψία που ζητάει επιβεβαίωση...

Μπορώ να κάνω αλλιώς; Θα στην δώσω... Συνειδητά... πάντα συνειδητές οι καταστροφές... πάντα λαθραίες μα φανερές οι αποπλανήσεις.... Αντικαθίστανται οι παροντικοί φλεγόμενοι στεναγμοί από νέους αλλά επιθανάτιους και επικείμενους στο κρεβάτι των εραστών... Τιμάμε όμως το χάραγμα στο δεξί χέρι... Μ το ένα... Μ και το άλλο.... Μ...όπως μνήμη.... Μ... όπως μορφάζω...

Μορφάζω... είναι που δεν μου πάει τελικά η μάσκα... θα την κάνω προσάναμμα... και έπειτα.... θα αναλωθώ στο εφήμερο.... γνωστά τα κατατόπια... δεν έχουν κινδύνους...

Μπερδεμένη....

enough said....now closed....

Το οκτώ στα σύνορα του μηδενός...

2010-12-14T22:39:00.003+02:00

Ρουφιάνος καιρός... καμωμένος από λάθη και θάματα... χαοτικό μέτρημα με φόντο αποδράσεις και κρυψώνες… στο περίπου...

Πώς κλειδώθηκες, πώς σκάλωσες πάλι έτσι; Μόνο καταραμένοι ποιητές και βέβηλες δεήσεις μορφάζουν μαζί σου κρατώντας από το χέρι το φευγιό σου, για να σου κάνουν παρέα...παρέα στα φαντάσματα και στις καλοπληρωμένες πουτάνες των αναμνήσεών σου... Ξύπνα, ηλίθια... Ξύπνα...

Στο προσκεφάλι ημερολόγια σημαδεμένα, ρημαγμένα ονείρατα και καλοκουρδισμένα ξυπνητήρια για ολικές επαναφορές και καθωσπρέπει εντάξεις το πρωί... ανώδυνες...

Ξόρκι της πλάκας είσαι… Πεταλούδα της μνήμης με μαύρα φτερά... Ναι σε σένα μιλάω! …ντύσου καλά αύριο... το πρωί πάλι σε περιμένει πανωλεθρία... Καυδιανά δίκρανα σε σχήμα π, με μαθηματικές προεκτάσεις, έτσι για να παραμυθιάζεσαι με το άπειρο... 3,14 και μια παρέλαση ψηφία που αυγατίζουν κάθε μέρα... πεπερασμένα σύνολα...απειροστικοί λογισμοί... και άρρητες επικλήσεις....τα πάντα στο τίποτα παλεύουν... εκεί αναμετρώνται... μηδέν και άπειρο... τείνεις ή είσαι στο μηδέν; πριν το μηδέν το μείον ή πριν το μηδέν το άπειρο; Τσάμπα χωλοσκάς κυρία Νας…

Μαθηματικές προσεγγίσεις και ραδιοφωνικές εκφωνήσεις, κάμποσες δόσεις τάνγκο και άλλες δυο στοίβες ποιήματα... λόγχες… λόγχες όλα… ακόμα δεν το κατάλαβες… τρυπάνε τη ζερβή σου τη μεριά, την ακινητοποιημένη από το πιστόλι που μπήκε στο κρόταφο... Πονάει κεφάλι κόβεις κεφάλι... έτσι έλεγε το ταίρι σου.... ε, και;... το έκοψες... έβαλες πάνω στο λαιμό άλλη έκδοση... πιο μοντέρνα.. πιο μοδάτη…

...και; ε, και τι έγινε; Δεν είδες ακόμα καμιά διαφορά... μόνο κάτι γέλια που κάθησαν επιδεικτικά στη μια άκρη της ζυγαριάς και κάτι κλάματα στην άλλη... έτσι για να επέλθει η πολυπόθητη Ανισορροπία...

Να την έχεις να την χαίρεσαι... Ηλίθια!

Χτύπα ρε! Χτύπα… Τι άλλο μπορεί να συμβεί… Χτύπα… αλλιώς βάλτο στα πόδια…

Ανοχή… έχει τα όρια της…

Αγάπη… τα έκοψαν άλλοι τα δεσμά πριν από σένα…

Αλτρουισμός… αηδίες για ταπεινοφρονούντες ξιπασμένους και βολεμένους παρτάκηδες…

Άμυνα… ζώνη για κυρίες που διαφυλάττουν αγνότητα έως τον ερχομό του νυμφίου πάνω στο άλογο…

Ανάσα… Ανάσα… στα απόμερα… εκεί… στα κρυφά… παρέα με τη σκιά μέχρι να ξημερώσει η όγδοη μέρα…

Τότε μόνο… μόνο τότε οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι…

8 ημέρες...

2010-12-14T02:05:00.002+02:00

Μνήμη... ανακαλεί δεν εγκαλείται, μνημονεύει δεν μνημονεύεται, σιωπά μα δεν σκαμπάζει από σφουγγάρια... έχει μεγάλη τάφρο στην είσοδό του κάστρου της... τελικά...

Σκάλωσα πάλι στις πέντε μέρες.... Ήττα... Χαμογελά περήφανη...Ρουφιάνα μνήμη μου...

Ας είναι... για μια ακόμα φορά...πάμε πάλι από την αρχή το μέτρημα... ώσπου το οκτώ να γίνει άπειρο...

Ανταποδόσεις και Χίμαιρες...

2010-12-12T20:34:00.000+02:00

Κύκλος… όλα είναι κύκλος… Την αρχή του δεν την θυμάσαι… Μια αχτίδα φωτός ήσουν όταν ξεκίνησες… σκοτείνιασες στην πορεία… Ρωτάς για το τέλος του… Ποιο από όλα; Πώς θα μπορούσες να το ορίσεις; Ένα τεράστιο αλισβερίσι είναι η ζήση μας… Φύλαξε τις στιγμές… Μα μην τις σπαταλάς ορκισμένος μαχητής της ανταπόδοσης… Όλα γυρνάνε και όλα επιστρέφουν… όχι τα ίδια, μα τόσο παρόμοια… μια έλξη χωροχρονικών γεγονότων, μια σκακιέρα με άλογα και βασιλιάδες βαφτισμένα διαφορετικά κάθε φορά… Οι παρτίδες στην ουσία συνεχείς, στα μάτια μας που δεν βλέπουν φαντάζουν διακοπτόμενες… τα σκηνικά αλλάζουν… οι τόποι μεταμορφώνονται… οι άνθρωποι έρχονται, φεύγουν και δίνουν τη θέση τους στον επόμενο… εναλλάσσονται οι θύτες και τα θύματα… τα χέρια αλλάζουνε… και αυτά… τα κορμιά;… και αυτά… Μπλόφες και δανεικές μάρκες. Δωμάτια με θέα στο πέλαγος σήμερα, φυλακές χωρίς αντικλείδι αύριο…

Εκστατικός και μπερδεμένος μοιάζεις Άνθρωπε, κυνηγός της θλίψης και της τιμωρίας, προσφερόμενο σφαχτάρι σε έναν αυτοσχέδιο βωμό αφιερωμένο στην Θεά της Ανταπόδοσης, μετράς κάθε βράδυ τα όρια και τις αντοχές σου… μέσα στο χρόνο και τους ανθρώπους… Μην ψάχνεις για τέλος… Δεν υπάρχει… Φρακταλικά αποτυπώματα ζωγραφίζουν τα θλιβερά σου ρολόγια στο άχρονο του κύκλου, που δεν έχει σύνορα… Επιστροφές και κέρδη και ζημιές και… και… αυτοτιμωρία και αυτοκαταστροφή…

Εμμονικά άφηνες το μέσα σου δαιμόνιο να κυριεύει το τώρα σου… Περίμενες τιμωρώντας τη θεϊκή σου στόφα για τα ανθρώπινα γενόμενά σου… Πόσο γελασμένος ήσουν, Άνθρωπε! Πόσο καιρό έχασες περιπλανώμενος σαν το δολοφόνο γύρω από το ίδιο σημείο της περιφέρειας! Νόμιζες πως προχωρούσες… Φαιδρός, που είσαι!

Δεν είναι επιτόπιοι οι λογαριασμοί ούτε επιστρέφονται απευθείας τα ρέστα… Οι αναπαραστάσεις των εγκλημάτων λαμβάνουν χώρα μίλια και χρόνια μακριά από τη σκηνή του δράματος… Τέσσερις βαλέδες, τέσσερις ντάμες έχει η τράπουλα… ποτέ δεν ξέρεις τι φύλλο θα τραβήξεις στον επόμενο γύρο… Μπλoφάρει ο απέναντί σου... Και εσύ εξαρτημένος παίχτης με χέρια που προδίδουν τη ροπή και το φόβο σου…

Αλλού είναι η ρότα… Άλλη παρτίδα θα δώσει τις απαντήσεις στη χασούρα σου… Μην σκέφτεσαι… Περπάτα… Μην φοβάσαι… Νιώσε… Δες το πέρα από το προφανές… αυτό που συνορεύει με τη γραμμή του παράλογου…

Άσε την Κυρά να κάνει το δικό της παιχνίδι… Νομίζω Ζωή μου την είπε ο γεράκος στο παγκάκι, όταν γυρνούσα τρελαμένη σε άγνωστες οδούς με τα πόδια μου να τσαλαπατάνε τα νεκρά φύλλα μιας αγάπης που είχε πάψει χρόνια πριν να ανθίζει…

Όλα δανεικά και όλα επιστρέφονται… σε επόμενους γύρους, σε άλλα σκηνικά, σε άλλο τόπο, χρόνο… με άλλους παίκτες και άλλο γαϊτανάκι… Ζωή! Μυστήρια στόφα έχουν αυτά τα τρία γράμματα…

…Σήμερα… όλα μοιάζουν αλλιώς… σεντούκι καμωμένο από φίλντισι, φυλαγμένο σε κρύπτη ήρθε και ζώστηκε με εκρηκτικά… και ξάφνου ανασφαλείς διαδηλωτές οι απαντήσεις που μέχρι χθες αναρχικά στριμώχνονταν σε πορείες με λάβαρα και φάλτσα συνθήματα ΄σπάσαν την κλειδαριά… Αέρας αλλόκοτος φύσηξε στο κελί με το νούμερο 4.

Σήμερα, δειλά – δειλά, πετάω τα δαχτυλίδια και τα κοσμήματα και τραβάω το επόμενο χαρτί…

Η ανταπόδοση δεν μένει στην ίδια διεύθυνση… Τα λάθη και τα πάθη, οι νίκες και οι χασούρες κυκλικά υπακούουν στην αλλαγή της ρότας…

Suddenly...

2010-12-11T16:53:00.000+02:00

" Να συμμορφώνεσαι είναι να υποκύπτεις και να νικάς είναι να συμμορφώνεσαι να 'σαι νικημένος. Γι' αυτό κάθε νίκη είναι χυδαιότητα. Οι νικητές χάνουν πάντοτε όλες τις ικανότητες απογοήτευσης απέναντι στο παρόν που τους οδήγησε στον αγώνα, ο οποίος τους έδωσε τη νίκη. Μένουν ικανοποιημένοι και ικανοποιημένος μπορεί να είναι μόνο αυτός που συμμορφώνεται, που δεν έχει την ιδιοσυγκρασία του νικητή. Νικάει μόνο όποιος ποτέ του δεν τα καταφέρνει. Δυνατός έιναι μόνο όποιος πάντα αποθαρρύνεται... Η ύπατη αυτοκρατορία είναι του αυτοκράτορα που παραιτείται από την κανονική ζωή, από τη ζωή των άλλων ανθρώπων, στον οποίο η μέριμνα για την υπεροχή δεν βαραίνει σαν ένα φορτίο από κοσμήματα..."

Φερνάντο Πεσσόα - Το βιβλίο της ανησυχίας (Παράγραφος 105) - Μτφ: Μαρία Παπαδήμα

Τελειολογικές αναζητήσεις σε φόντο κόκκινο...

2010-12-10T01:06:00.002+02:00

Φόρτωσες τις σκέψεις σου αλήτικα στιχάκια και τις έβγαλες στο σφυρί αναζητώντας την κάθαρση...

Έβαλες και έναν τίτλο στην αρχή των άναρχων νοημάτων σου, μπας και σωθεί η ξεφτίλα σου... Ματαιοπονείς, γραφιά μου… Δεν σκαμπάζει η συμβιβασμένη μας πάρτη από νοήματα και σωτηρίες και καθάρσεις…

Αυτή είναι η μοίρα σου, γραφιά μου... Με τα ρούχα σου να τρώγεσαι μέρα νύχτα, στην κατηφόρα σου παραδομένος να προσμένεις την ίαση… και όταν αυτή χτυπάει την πόρτα, εσύ να κρύβεσαι κάτω από μαξιλάρια βρεγμένα από τα δάκρυα που έριξες όταν την καρτερούσες… Τώρα κλείνεις τα αυτιά σου, στη μεγάλη σου ευκαιρία… Πολύ γλυκό για να μοιάζει με το τίποτα, που είχαν ενδυθεί οι νύχτες και οι μέρες σου…

Δείξε μου ευτυχισμένο και καλλιτέχνη, γραφιά μου, και θα υποκλιθώ… Δείξε μου μάτια να αστράφτουν από πλήρωση και θα το βάλω στα πόδια... Το ξέρεις πως όσο κ να ψάξεις, μάτια κάρβουνα θα βρίσκεις… Σίσυφους με θηλιά, αντί για πέτρα... Τον κατήφορο πώς να σταματήσεις, όταν οι λέξεις σου οι ξεφτιλισμένες χάνουν την καραμέλα τους; Σίσυφος θα είσαι μια ζωή… θα σφίγγεις τη θηλιά τα βράδια σου τα αξημέρωτα, και τα πρωινά θα μπαίνεις πάλι στο καλοσιδερωμένο σου κοστούμι, στη βενετσιάνική σου μάσκα…

Φόρτωσες τις λέξεις σου με θετικά και αρνητικά πρόσημα, να έχει παρέα το οκτάρι το ξαπλωμένο σου, που προσπάθησες να το κάνεις άπειρο… Μα δεν σου 'κατσε η ζαριά... Κάθαρση, ζητάς, γραφιά μου, κάθαρση… της λήθης και της μνήμης σου… Χορός οι λέξεις στο καθημερινό σου φευγιό, μπας και πιάσεις στον ύπνο τους δαίμονες και τους αγγέλους σου... ρουά ματ στο βασιλιά που κατασπάραξε την κανονικότητά σου…

Τα ελαττώματα και τις διαψεύσεις σου, τα οιδιπόδεια συμπλέγματα και τα φαλλικά σου σύνδρομα, προσπαθείς να ξορκίσεις… την ασυνείδητή σου ανασφάλεια απέναντι στο αναπότρεπτο του θανάτου και στο ευλογημένο του έρωτα που δεν σου έκανε την τιμή… αυτά αναβάλλεις… αυτά δεν αποδέχεσαι…

Γραφιάς της πλάκας με δυο δεκάρικα στην τσέπη και ένα άδειο μπουκάλι πεταμένο στο κρεβάτι της οδύνης σου… Ξορκίζεις τον πόνο σου με δημιουργικότητά; Χα! Έτσι έπεισες τον εαυτό σου να λέει στους αδαείς και στους κόλακες; Μια τρύπα στο νερό κάνεις… έτσι, για να έχουμε να λέμε ιστορίες και να μαζεύουμε δάφνες…

Καιρός να αποδεχτείς την κατρακύλα σου, μπας και τα πόδια σου σπάσουν τα δεσμά τους… κ αν σε ενοχλούν οι άνθρωποι, βρες άλλα στοιχειά για να μιλήσεις… Μην ματαιοπονείς… Στο θέατρο των παθών σου, θα βρεις κ άλλους συνδαιτημόνες να κοπιάσουν… Άσε τις λέξεις να ξεκουραστούν… Μην ψάχνεις για θεραπεία στο τραύμα σου… Δεν υπάρχει…

Φιλοθεάμον... κενό...

2010-12-09T14:58:00.002+02:00

Μαγάρισε ο καιρός την εξασθενημένη λαθραία της υπόσταση. Και έπειτα την έριξε βορά στις εγωιστικές τους μνήμες και στις δήθεν ταπεινοφροσύνες τους, που ξεστράτισαν από τη φυλακή των συμβιβασμένων τους λογισμών.

Ηττημένη αγκομαχώντας σύρθηκε στο βράχο και ξεντύθηκε το παλιό της σαρκίο... Πέταξε το πορφυρό φόρεμα, ατενίζοντας το άπειρο.

Σύρθηκε χρόνια, έφαγε χώμα... Περιπλανήθηκε παρέα με λύκους και ανθρώπους, παρέα με στοιχειά και ξοφλημένες νεράιδες... Τραπεζώθηκε σε γεύματα με νερωμένο κρασί, ξάπλωσε σε κρεβάτια, που θρηνούσαν ακόμα νεκρούς εραστές, δίχασε και διχάστηκε, μάγεψε σκοτεινιασμένα βλέμματα το σούρουπο και εξαφανίστηκε την επόμενη χαραυγή.

Κοινωνός αμαρτίας τρεμάμενης από το βάρος του ίδιου της του σταυρού, που θα την λύτρωνε... Αποστάτης αφορισμένος από βολεμένα ιερατεία και δάφνες επινίκιες, χαρακωμένη μποέμισσα τριγυρισμένη απο σχολασμένους αυλοκόλακες, που διψούσαν για αίμα...

Σήμερα οκτάρια κάνουν τα βήματά της, μπρος στον γκρεμό, που άνοιξε ο ρουφιάνος καιρός... Γυμνή παραδόθηκε στο κύμα, να την ξεπλύνει. Παλίρροια να πνίξει το πολύτιμο ηττημένο σκαρί της...

Κάπου στο βάθος, το φιλοθεάμον της Κενό παζαρεύει ακόμα τα εισιτήρια...

Painting: Salvador Dali - Ascension

Στο παραπέντε ΙΙ....

2010-12-08T23:09:00.002+02:00

Χιλιοξεπουλημένες ανεπάρκειες

Αναρχικές μνήμες που ξεστράτησαν

Σήψη.. .σήψη...

Φύγε ρε... Φύγε... Τράβα να βρεις άλλους ξύπνιους να ξεγελάσεις...

Δεν θέλω καλεσμένους στο φευγιό μου

Δεν θέλω συμβιβασμένους στο χορό μου

Αλήτες θέλω, να χτυπάνε με βία τις Ερινύες τους,

Να μην χαμπαριάζουν από τη διάλυση

Τζογαδόρους του τυχαίου, ουραγούς στην παρέλαση του δήθεν

Μιζέρια ταιστηκα άφθονη από βλέμματα σύμπνοιας και συμπόνοιας

Δεν γουστάρω άλλο... Ξόφλησε η παράσταση...

Κραυγές τα παιδιά μου καρφώνουν το πρόσωπό σου

στάλες το αίμα μου έπεφτε πάνω στα σκουπίδια που μάζεψες όταν έκλεισα την πόρτα…

Θυμάσαι; Πού να θυμάσαι; χαμένος ήσουν στις πιο μεγαλόστομες υποσχέσεις σου...

Αρματώθηκες τα γιατί σου και τα συγγένεψες με τα απόκρυφα ημερολόγια της πιο φυλαγμένης μου μνήμης..

Τα λεηλάτησες κ αυτά...Κ έπειτα τα έπνιξες στην Αχερουσία...

Επικήδειο άσμα, οι αφιερώσεις σου,

Ταμπουρωμένες αποπλανήσεις που έψαχναν μάταια αχίλλειο πτέρνα...

Μνημόσυνο αναμνήσεων, παραδομένων στη σήψη...

Σήψη... σάπισε ο μέσα μου καιρός από την αυταπάτη πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι...

Βεβηλώθηκε η πεθυμιά μου να σε γλιτώσω από τη φυλακή της σύγκρισης

Ρουφιάνος ο καιρός, προδότης της κακοφορμισμένης σου ύπαρξης...

Άρχισε να σαπίζει μαζί μ' αυτή και η φυλαγμένη μου νιότη

η προστατευμένη μητρικά από τα δήθεν και τα πρέπει του κόσμου

Αλήτικα ήταν για σένα τα νιάτα μου,

ασυμβίβαστες οι ευχές μου με την κάστα σου...

Άντε στα τσακίδια τώρα… μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί και τα καρφιά που σταύρωσαν τα ονείρατά σου…

Ψέμα καμουφλαρισμένο, σήμερα διαβαίνει τον Ρουβικωνα...χωρίς γκέμια…

χωρίς επιστροφή …

Θα ξοδέψω δυο τελευταίες στάλες αίμα, ζωγραφισμένες στο μαχαίρι που ίσα – ίσα άγγιξε τη μεσαία μου τομή...

Τελειολογικές αναζητήσεις σε φόντο κόκκινο…

Λίγο πριν την αλλαγή της ώρας, το τελευταίο μου βέλος θα σε βρει στο ψαχνό…

Έτσι για να θυμάσαι… τον τελευταίο μου χορό με τις Βαλκυρίες…

Δεν έχω να συγχωρήσω… Δεν έχω να ξεχάσω… Δεν έχω να θυμάμαι….

Τίποτα… Ξέρεις τι θα πει τίποτα;

Η τελευταία συλλαβή αφιερωμένη στη νύχτα που έπαιξες με το μεθύσι μου…

Στο παραπέντε....

2010-12-08T21:15:00.000+02:00

Στο παραπέντε, τα έστειλα όλα στο διάολο...

Στο παραπέντε, πέταξα στα σκυλιά την πληγωμένη σου περηφάνια..

Σε εσένα μιλάω, υπερφίαλο πλάσμα...

Σε εσένα, που νόμιζες πως εξαγοράζονται τα όχι μου με ψίχουλα και με αυταπάτες...

Άραξε τώρα στη βολή σου...Άραξε...

Ήσυχα κοιμίσου στον ξύπνιο σου... σφάλισαν τα βλέφαρα του εφιάλτη σου...

Η κραυγή μου έσπασε το αηδιαστικό σου περιτύλιγμα

Σε έσπρωξε πάλι στη φυλακή σου...

Εκεί που ζούσες χρόνια...

Πληρωμένος δήμιος των ίδιων σου των επιθυμιών,

Προδότης ψυχών που ζητούσαν να ξεκουραστούν στον ίσκιο σου...

Με το διάολο κουμάντα έκανες και διακανονισμούς.

Ξεπουλημένη παράγκα η αγκαλιά σου...

Εταίρα πολυτελείας η μνήμη σου...

Αλλαξοπίστησε το Πάντα σου

μαζί με τις φωτογραφίες που έκαψες...

Αυτή ήταν η μοίρα σου Πάντα...

Να μην θυμάσαι...

Μην νοιάζεσαι...Αβάντα δεν κράτησα, δεν χρέωσα στο τεφτέρι σου...

Μόνο μια ζωή που άλλαξα για ένα κομμάτι μνήμης...

Το ξαπλωμένο σου οκτάρι δεν έγινε ποτέ άπειρο...

Κυλίστηκε στην αισιοδοξία της επιφανειακής σου φύσης...

Τύψεις... Δεν υπάρχουν... Σωστό και λάθος... Ξόφλησαν κ αυτά...

Κουμανταδόρος ο καιρός μόνο κ οι ροκ μας μπαλάντες...

Κ αυτές αλλού τις δάνεισες...

Λαθραία τις επιβίβασες σε τρένα με χαλασμένες ρόδες...

Φώτα και προβολείς στήσε, τεχνητούς, να φωτίζουν τα τραγούδια που δεν έγραψες και τα άλλα που δεν άκουσα...

Σήμερα εγω θα κάνω το κουμάντο με τους δαίμονές σου...

Στο διάολο παραχωρώ το σπίτι, και τα νοίκια και τις πετρωμένες μου θύμισες...

Τι άλλο μπορεί να γίνει...

Αβάντα δεν κράτησα ποτέ...

Χάρισμα σου όλα...

Πεθαίνει σήμερα το πρώτο γράμμα του ενοχικού μου αλφαβητου...

Έχω ακόμα 23 να θρηνήσω...

Κραυγή / Edvard Munch

Στη χώρα της φωτιάς...

2010-12-08T18:56:00.000+02:00

Οξείες και περισπωμένες φόρτωσαν τις λέξεις, υποσυνείδητες αλήθειες δεμένες με μια παρουσία που φλέγεται από σπίθα άγνωστου χρόνου, άγνωστου τόπου... Γράμματα που στέλνονται σε χώρα καμένη και λεηλατημένη από μεγαλειώδη λάθη... σαν αυτοάνοσο νόσημα ύπουλα γλιστράνε οι συλλαβές, και αγκαλιάζουν τις γειτονιές της, που φλέγονται… αίμα ζητάνε και αίμα δεν βρίσκουνε…

Περίεργα παιχνίδια που σκαρώνουνε οι άνθρωποι... ελλειματικές παρουσίες σε ένα δρόμο που υποτάχθηκε σε φθηνά βήματα... άλλη μια μέρα περιπλανώμενη στα σύνορα της άλλης σφαίρας… ιππέας χωρίς χαλινάρια πάνω σε σταυρωμένο άλογο…

…πήρε να σουρουπώνει πάλι… γρήγορα να κλείσει τα στόρια της, να φυλακίσει την αντανάκλαση που παγιδεύτηκε μέσα στα στοιχειωμένα της βλέφαρα… Τι να εξημερώσει άποψε; Το σκοτάδι ή το φως που σκόνταψε πάνω στο οκτάρι το ξαπλωμένο;

Ξεπουλημένος επαναστάτης η φαντασία της, χάσκει μπροστά σε μπερδεμένα σήματα καπνού από γειτονιές που πνίγηκαν από δανεικές προσευχές... «Άλλαξε ρότα», ουρλιάζει ο μέσα της προφήτης… «άλλαξε»… τόσα χρόνια σπαταλημένα σε απουσίες που βάρυναν από τις προσμονές και τα πυρακτωμένα δαχτυλίδια… Μα η καρδιά… βήμα δεν κάνει… δεμένη σε μια υπόσχεση τιμής, να περιφέρεται στους δρόμους των σκιών… μέχρι να βρεθεί η σφαίρα, που θα λυτρώσει το μάταιο… Τιμή! Τιμή! Άμυνα ζώνης οι εφήμερες συναναστροφές της, πνίγουν την πέτρα που ράγισε από μια ξώφαλτση ριπή… Περιπλανιέται, με το κεφάλι ψηλά, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς αύριο, χωρίς ομολογίες αποδοχής… έτσι κ αλλιώς… δεν πονάει σήμερα το τραύμα… Η κραυγή μόνο γρατσουνά τον ουρανίσκο…. Δεν ωφελεί να βγει… πάλι στο σεντούκι θα επιστρέψει… Δεν γουστάρει θεατές στο πανηγύρι της φωτιάς της, ούτε μνημόσυνα θέλει στον παλιό εαυτό που δραπέτευσε καβάλα στον Μαύρο Άγγελο…

Θέλει μαγκιά η περιπλάνηση… Θέλει απόφαση η φωτιά… Σβησμένα βλέμματα και βολεμένες τύχες, κάντε κουμάντο στις νίκες σας… Ξόφλησε η κούρσα…

Αυτόματες γραφές στα όρια του απροσδόκητου...

2010-12-07T14:58:00.001+02:00

Υπάκουσε το χέρι στην ανάγκη του αιθέριου να νικήσει τα ανθρώπινα

Αυτόματες γραφές φλέρταραν με το κρυφτό της παράνοιας μας...

Κοντά σε φωτιές και σπίθες που νανουρίστηκαν από αινίγματα και ξόρκια

εξακοντίστηκαν οι προσευχές δίχως επιστροφή… στο άπειρο...

Ανίερες, μακρόσυρτες σαν επιθανάτιοι ρόγχοι βεβήλωσαν τον ύπνο με τα σφαλισμένα βλέφαρα

Του φόρεσαν μανδύα κόκκινο και έπειτα

Εξαγόρασαν το οδυνηρό της παρουσίας σου στα σεντόνια

που μύριζαν ακόμα ξεπουλημένα όνειρά σου

Αιθέρια η ανάγκη, ανθρώπινη η πεθυμιά

Στο μεταίχμιο του αρχίζω και του πεθαίνω

Μια ανάσα δίπλα στο μοιράζομαι και στο διαλύω

παρατάχτηκαν στρατιές φρουρών υπερασπιζόμενων την άγια λαιμητόμο της λατρείας μας

Αντικειμενικός ο χαμός μου στο υποκείμενο που παραστράτησε πάνω στο μαύρο άλογο

Τι σημασία έχουν όλα πια…

Έριδας γέννημα η λήθη μας και ειμαρμένης που κατασπαράχτηκε από παζαρέματα αγιοποιημένων ενθυμημάτων

Προλάβαμε να ξεχάσουμε

Δικαστήκαμε από τις ίδιες μας τις εύφημες μνείες

Στο βερεσέ μας χρεώσαμε κ άλλα δάνεια κ άλλες εγγυήσεις

Κ άλλους ύπνους καταδικάσαμε να γυροφέρνουν 40 νύχτες στον κήπο με τα παγωμένα αγάλματα.

Χώμα και νερό βεβήλωσαν τα 21 γραμμάρια

Καταδικάζοντάς τα να ταπεινώνονται

Στο λυκόφως παρέα με τις Ερινύες

Παρέα με Ιώβειες παρακλήσεις και Σοδομικές τελετουργίες

Τι σημασία έχουν όλα πια…

Μάρτυρες δεμένοι στο άρμα μιας ζήσης

Που η οδύνη μπερδεύτηκε με την ηδονή

Και στο ενδιάμεσο, εμείς εθισμένοι μαζοχιστικά να προσπαθούμε το ανώφελο

Το ήξερε από την αρχή ακόμα και η πόρτα που έτριξε πίσω μου

Πως στα σκοτεινά περάσματα εξημερώνεται το λαθραίο

… μόνο για λίγες ώρες προλαβαίνει να αγγίξει την αποδοχή της

Ουσίας της τρεμάμενης από τα φύλλα χρυσού που το φόρτωσε η λαγνεία σου…

Έκλεισε η πόρτα πίσω μου και εσύ δεν κράτησες το πόμολο

Μάλωσες με τους μεντεσέδες που είχαν παλιώσει

Θρηνούσες για την περηφάνια σου

Που είχε στοιχειώσει μια παλιά φωτογραφία…

Σπορέας ήσουν πάντα… σπορέας συμβιβασμών καμωμένων από ροκ μπαλάντες…

40 μέρες παγιδεύτηκε το κορμί στις δυο σφαίρες

Την 41^η έσπασε η καδένα με το λευκό χρυσάφι …

Το ίδιο βράδυ η μνήμη αποχαιρέτησε τους γραφικούς σου αυτοσχεδιασμούς.

Αγρύπνια....

2010-12-05T01:09:00.000+02:00

Απόψε... περίεργες αλυσίδες πλέκουν τα δάχτυλα μου...

Απόψε... πόθοι ασχημάτιστοι, ταμπουρώθηκαν πίσω από αγάπες, που δεν ευλογήθηκαν από επίγεια ιερατεία... ήταν λειψές αποφάνθηκαν οι κρίνοντες... δεν συμπλήρωσαν τις προαπαιτούμενες ώρες λατρείας για τη μετάβαση στην επόμενη κλίμακα... δεν ήταν συνετές, μήτε και απαστράπτουσες... δεν είχαν εγγυήσεις, μήτε και φυλαχτά... μόνο μια σπίθα ανεβοκατέβαινε στους άμβωνες με ευαγγέλια ξεθαμμένα από καταφύγια αρχαίων πολιτισμών, που οδηγούνταν από το ένστικτο...

Επιβολή νέου δόγματος.... αποφάνθηκαν.... για να σωθεί η αιδώς τους... να περισυλλεχτεί η ντροπή στα χρυσά φυλαγμένα τους δισκοπότηρα... Ντροπή να αγαπάς αυτοθέλητα, σήμερα... ντροπή να διαβαίνεις μονάχος την Αχερουσία χωρίς τάλαντα... εγγυήσεις ζητάνε οι προύχοντες.... δάνεια τρέχουν να πάρουν τα μάτια που διψάνε...βγάζουν τον εαυτό τους στο σφυρί... όσο - όσο... ξεπουλάνε ονείρατα για ψευδαισθήσεις καμωμένες από φίλντισι... δυνατές να φαντάζουν...

Περνά η νύχτα... κατάλευκη... χείμαρρος εικόνων, που δεν αξιώθηκαν να υπάρξουν, γιατί η λογική υπερίσχυσε της ανάσας... δεν είναι ζωτικής σημασίας ο έρωτας σήμερα... χρειάζεται η επιβεβαίωση, η ευλογία, η υπογραφή....

Στημένα παιχνίδια με ντάμες και καβαλιέρους τρεμάμενους από φόβο και δισταγμό... Το παράδοξο πλεόν, υπάρχει, μόνο στα παραμύθια... η πεθυμιά σφραγίστηκε στο πηγάδι των καθωσπρέπει συγκυριών και οι αποστάσεις κρατιούνται, γιατί η νόσος εξαπλώνεται γρήγορα, ειδικά στους απροετοίμαστους...

Πρέπει... πρέπει... να περισώσουμε ό,τι μπορούμε... τον εγωισμό που βολεύτηκε στο θρόνο του και χαζογελάει... την ασφάλεια που φόρεσε τα καλά της και βγήκε βόλτα στο παζάρι των εξευγενισμένων προθέσεων, το συμβιβασμό που σουλατσάρει στα σύνορα του αναπάντεχου και αυτόν τον χρόνο τον αλήτη... που περιφέρεται με μια σφυρίχτρα καμωμένη από άστρα.. προειδοποιεί... μόνο αυτό ξέρει να κάνει... μόνο αυτό πιάνει στους φοβισμένους... το ρολόι, που χτυπάει... οι εποχές που αλλάζουν, οι μνήμες που γερνάνε, το σήμερα που ξεπουλήθηκε στο αύριο... "Ο φόβος φυλάει τα έρμα... άραξε στη βολή σου"... λεει και ξαναλέει....

Αγρύπνια σήμερα... συνάντηση με τα όρια και τις πεθυμιές τις φυλακισμένες από τα ανθρώπινα μας κοστούμια...

Αγρύπνια....

Το κουτί της Πανδώρας - Ι

2010-12-02T14:25:00.000+02:00

Παραμορφωμένες αντανακλάσεις ενός καθρέφτη ραγισμένου από το τζογάρισμα εξαρτημένων κυνηγών της ηδονής... Καρφιά και γυαλιά στημένα επιλεκτικά στις ελεύθερες διαβάσεις, μπηγμένα αθόρυβα στις αρτηρίες των κομβικών συναντήσεων, που δεν τελεσφόρησαν από το προδιαγεγραμμένο της παραίτησης... Πόρτες που ανοίγουν μόνο προς τα μέσα, παραμένουν αμπαρωμένες κρατώντας ως αντικλείδι τα γιατί των φυλακισμένων, που δεν αξιώθηκαν ποτέ να χαϊδέψουν τα χείλη τους...

Αναδιανέμονται σήμερα οι αναμνήσεις σε περισσότερους του ενός δικαιούχους... χαρίζονται σε υπάρξεις μισοφωτισμένες από το μέσα τους σκοτάδι... Χαρίζονται, για να έχουν να παίζουν και θολώνουν τη στρεβλή τους πραγματικότητα...

...γιατί, για μια ακόμα φορά, η Απούσα της Ημέρας δεν τσιγκουνεύτηκε τα βράδια της... σφεντόνα τα έκανε, μπας και σπάσουν παράθυρα ατσάλινα από τον πόνο...

Πάντα στο έλεγε... πως η ασφάλεια δεν είναι συνώνυμο της ψυχής... και πως το παράλογο πάντα θα συνορεύει με την αλήθεια... Μετοίκησε ο καημός της σήμερα, πνίγηκαν τα δανεικά της προσκεφάλια από κατηγορίες λειψών συνδαιτημόνων, που το μενού τους φάνηκε βαρύ...

Εσύ, πορεύτηκες μέσα στο χρόνο παλεύοντας μαζί με τους λαμπερούς οπτιμιστές, για να βρεις απαντήσεις που σε βόλευαν... Αναζητούσες ψέματα να κρύψεις την αλήθεια και εγωκεντρισμούς να στεγάσουν το ανεπίστρεπτο... Και τώρα... το πάρτυ τελείωσε... Όλοι μας βρίσκουμε άλλα όνειρα να ξεγελάσουμε... άλλους ύπνους να στοιχειώσουμε... έτσι με το στανιό...

Πίσω από τους προβολείς που σε τύφλωσαν και όταν δεν τους είχες βυθιζόσουν στην κατάθλιψη, μια τελευταία λέξη θα αφήσει... σκοινί να πνίξει τις κουίντες της παράστασης, λίγες μέρες πριν το λαθραίο συμπληρώσει την τετραετή του θητεία στο πιο απομακρυσμένο στρατόπεδο του αριστερού της ημισφαιρίου...

Το λευκό χρυσάφι ακόμα περιφέρεται στο κλειδωμένο της συρτάρι, χτυπημένο από τις αιχμηρές γωνίες των συμβιβασμών που το σκούριασαν...

Το χρωστούσε αυτό το γραπτό... ήταν η τελευταία δόση του δανείου της....

Χρόνος αλήτης...

Ούτε αυτός αντέχει τις αλήθειες του...

The Day After... II

2010-11-30T01:11:00.000+02:00

The Day After...

2010-11-29T00:25:00.000+02:00

Ο κλεπταποδόχος γραφιάς μου, δεν χαμπάριασε καιρούς δόξας μήτε καιρούς λησμοσύνης… είχε σημάδι να στείλει ακόμα και στα πιο βαθιά σκοτάδια του άλλου μου εαυτού…

Έμοιαζε πως αρκέστηκε να κοιτά το φεγγάρι τη νύχτα που οι βαλκυρίες ζώστηκαν ασπίδες τρεμάμενες από το ίδιο τους το ατσάλι…

Χαλάλι, λοιπόν, γραφιά μου οι χαρακιές σου… ξέρω… μόνος σου έρχεσαι και θρονιάζεσαι στις κιτρινισμένες μου κόλλες… δεν δέχεσαι προσκλήσεις από το συμβιβασμένο κοσμικό μου εαυτό… χαλάλι… ξέρεις γιατί γράφεις… μόνο εσύ ξέρεις γιατί ακόμα προσπαθείς… τουλάχιστον περιγράφεις υπνοβατώντας στη γραμμή του ακροβάτη… την πεσσοϊκή εν-συναίσθηση του απείρου που αλλαξοπίστησε προσκυνώντας την ανεπάρκεια του αύριο…

Μαρμαρωμένη στάθηκε η ποίηση σου για δυο μέρες… περιμένοντας μια νέα ήττα να ξυπνήσει την κοιμισμένη πριγκίπισσα, που θάφτηκε μαζί με την πεταλούδα… 23^η η ώρα που η σελήνη συνάντησε την πρώτη περαστική νιφάδα, 2000 μίλια μακριά από τη σκηνή του δράματος… η σελήνη ακόμα τιμά τη θηλυκή της πλευρά, εξαγοράζοντας το φως που απέμεινε και ικετεύοντας το να ξαποστάσει λίγο ακόμα στους δρόμους των παραδομένων εν-θυμίσεων, των θαμμένων στο εντός του κοσμικού μου εαυτού που σκότωσε το σήμερα…

Ηττημένη πορεύτηκα μέσα στα χρόνια, μαλωμένη με τους νικητήριους επικήδειους των προδιαγεγραμμένων μου επιστροφών…

Μα σαν τη στιγμή μου τη χθεσινή, άλλη δεν ανταλλάσσεται…

Εξημερώθηκε η ήττα μου, ενδύθηκε το λευκό της υποταγής στην πλαστικότητα του λεπτού εκείνου, που το σώμα μου το περιφερόμενο βρήκε την εικόνα του…

Στην πένα σου μπροστά, καταθέτω το ευχαριστώ για τη σιωπή σου την ώρα της μεταμόρφωσης μου…

[painting: Edvard Munch - The Day After]

Βόρειο Σέλας...

2010-11-25T22:42:00.000+02:00

Κυνηγώντας το φευγαλέο, ξεκινάω... παρέα με μπλεγμένους μύθους για γριές και πολεμιστές στη δεξιά μου παλάμη και με καταραμένες ευχές στην αριστερή... με δοξασίες για αγγέλους που κυνηγάνε τους εκπεσόντες μέχρι το Τέλος... παιχνίδι σωτηρίας μοιάζει κ αυτό... των απολεσθέντων και των κεκτημένων, που αποσύρθηκαν στην παγωμένη μηχανή του χωροχρόνου μου...

Δεν ξέρω, αν θα βρω... Δεν ξέρω αν θα ψάξω... ξέρω μόνο πως θα πάω...

Τόσες εκρήξεις σωματιδίων, τόσο φως που σπαταλιέται στο άπειρο του χωροχρόνου... δεήσεις θα κάνω να ρθει να φωτίσει λίγο τη ζερβή μου τη μεριά, την παγωμένη, την ατίθαση, που ουρλιάζει και κανείς δεν στήνει το αυτί να μετρήσει τους τρελαμένους της χτύπους... θα πάω... και θα σφυρίξω... δεκάρα δεν δίνω για το αν θα με πάρει μαζί του για πάντα... θα φλερτάρω κ εκεί με τα όρια μου... με τα πάνω και τα κάτω της πέτρινης μου σκάλας...

Oύτε γραφτά, ούτε σελίδες μισοκαμένες, ούτε φωτογραφίες, ούτε ανάσες συλλαβιστές... αποσκευές μηδενικές στο απόλυτο μιας αίσθησης πως επιτέλους ανήκω κάπου... συνειδητά και απαρέγκλιτα... αυτόφωτη μα και παραδομένη...

Aurora Borealis, στη χάση σου, παραθέτω το ρημαδιό μου... ίσως αύριο γυρίσω ξανά, νικημένη ή νικήτρια... και αν ηττημένη τότε δική σου... τουλάχιστον να υπάρχει κάτι... μια νίκη ή μια ήττα... κούρασε το περίπου...

Υπέρτατο δώρο να χαθώ στη φωτεινή σου φορεσιά...

Γενική Εκκαθάριση

2010-11-25T07:24:00.000+02:00

Σαν να βούλιαζε το στρώμα σε κινούμενη άμμο... σαν μια αόρατη παρουσία να της ψιθύρισε... ''πρέπει να σηκωθείς... τώρα που είναι ακόμα νύχτα, τώρα που το φεγγάρι δεν έχει φτάσει ακόμα στο μισό...''. Μάταια προσπάθησε να καταλάβει τη φωνή... οικεία έμοιαζε... δεν κάθησε να το σκεφτεί περισσότερο... έβαλε βιαστικά κάτι πάνω της και πετάχτηκε από το κρεβάτι...

Περίεργες οπτασίες... 04:23 το ξημέρωμα...

Σηκώθηκε, έκανε βιαστικά έναν καφέ, έστριψε τσιγάρο και κάθισε μπροστά στον υπολογιστή...Πέταξε βιαστικά τη μουσική της εμμονή στον αυτόματο πιλότο και ήπιε την πρώτη γουλιά... Τυχαία το επέλεξε άραγε; Πήραν φωτιά τα χέρια και οι κάφτρες...

Γενική εκκαθάριση... σε ανάσες που φορέθηκαν στραβά, σε γέλια εφήμερα που νάρκωσαν τους άλλοτε πανταχού παρόντες λυγμούς της, σε ενδυμασίες βουτηγμένες σε φορμόλη, για να μην ζέχνουν τη σήψη της ανεπάρκειας, σε τομές που αυτοάνοσα διχοτόμησαν την ύπαρξή της σε αριστερό και δεξιό ημισφαίριο...

Γενική εκκαθάριση... σε αυταπάτες και παροξυσμούς, σε θορυβώδεις παρουσίες και θλιβερούς μονολόγους, που μονότονα έσκιζαν τις σιωπές της... σε νίκες και ήττες, σε διαδηλώσεις και παρελάσεις άκαμπτων πενθούντων για μια αλήθεια μπογιατισμένη με το κόκκινο του αίματος των θανατωμένων πόθων....

Διαγράφονται αρχεία... διαγράφονται μνήμες χρεωστικές, σβήνονται ανεπάρκειες μπροστά στο εκστατικό της μυαλό, που δεν άντεξε άλλο... Ως εδώ, να ήταν άραγε; Πόσες αυτοαναιρέσεις θα στήσουν ακόμα φωτιά μπροστά στα βήματα της; Αναστενάρισσα στο πυρακτωμένο της ύπαρξης της, μάρτυς βασανιστηρίων στον τροχό μιας μοίρας κυκλικής...

Γενική εκκαθάριση ζήτησαν τα μάτια που στέγνωσαν από δάκρυα... Μια λάμψη έμεινε κάπου πίσω από το παραβάν, να της θυμίζει ένα φιτίλι βρεγμένο από στάλες δηλητήριο...

Πόσο αντέχει η σκέψη; Πόσο αντέχει το μυαλό; Πόσο αντέχει το κάποτε; Κάποτε... κάποτε... όταν τότε... χρόνος παρελθοντικός που εισβάλλει επίμονα σε ένα παρόν μπλεγμένο με δεήσεις ανθώπων κουρασμένων από το ποτέ και το πάντα...

Γενική εκκαθάριση... Τίποτα δεν ζητά η ειμαρμένη...

Μόνο να ξεκουραστεί το αλάθητο πάνω στο ακάνθινο στεφάνι της γυναίκας με το πνιγμένο βλέμμα... αυτό το στεφάνι, που άνθιζε μόνο στις απουσίες...

Γενική εκκαθάριση... υπό το καθεστώς ενός αναπόφευκτου συναπαντήματος που πρόδωσε της αυθαιρεσία της σκέψης της και σήμερα...

Διαγραφή σε ανάσες βεβηλωμένες από το αναμφισβήτητο των στείρων αναμνήσεων...

Κλάψε, κλάψε... μπας και γλιτώσει τουλάχιστον ο ουρανός από το αναπότρεπτο... Κλάψε, μπας και αλλάξει το χρώμα από τα σεντόνια που περιέφεραν τη μυρωδιά τους σε θύματα τυφλωμένα από την έπαρση...

Άτη... άτη...άτη... δίπλα σε σταυρούς καμωμένους από πετρωμένες βλασφήμιες...

Απουσίες ακάνθινες και ομηρείες ανθρώπων που συναπαντήθηκαν χωρίς ιστορία στο χάραγμα της μέρας...

Σήμερα... Ξημέρωμα... εδώ... στο τώρα... απαλύνονται τα ουρλιαχτά του εκπεσόντος αγγέλου, αποτίοντας έσχατο φόρο τιμής στις παραιτήσεις και τις μάχες σώμα με σώμα...

Σήμερα... όντα και καύσεις χρονοστιγμών στο αφηρημένο του χρόνου που έγινε ανάμνηση... Ως εδώ το κουφάρι το λειψό από τις παραπαίουσες επιθυμίες και τις εντολές τις καμωμένες από άστρα...

Ώρα για αλήθειες και στιγμές λύτρωσης μέσα στη στάχτη που φυλάκισε τις αναστάσεις μας, την 3η μέρα του θανάτου. Ο αγγελιοφόρος δικάζεται ακόμα από το Όν και το μη Όν...

Σήμερα... γενική εκκαθάριση....

Άδειοι Κάλυκες...

2010-11-24T20:35:00.001+02:00

Ξέχασα να μπορώ ή ξέχασα να θέλω; Ας χαράξει, Θέε μου, μια αυγή μόνο... να νιώσω την πρώτη αχτίδα και να μείνω ακίνητη με κλειστά τα μάτια... να μην ικετέψω τους δείκτες να τρεκλίσουν προς τα πίσω... προς τα σκοτάδια... Ας χαράξει...

Μόνο η ειρωνεία σπαρταρά πλέον στις άκριες των χειλιών μου... ακόμα και το μειδίαμα δραπέτευσε από τις κλειστές γρίλιες... Μόνο η άρνηση διχοτομεί τα βλέφαρά μου και σπέρνει ερωτήσεις ανελέητες στο άδειο μου δωμάτιο... χωρίς κυριότητα, χωρίς αποδέκτες... εξοστρακίζονται από το μέσα μιας ομορφιάς που νοσεί και σωριάζονται στα πόδια της σκιάς που παραμονεύει σε κάθε ντουλάπι, σε κάθε σκονισμένη γωνιά της φαιδρότητάς μου...

Πόσο καιρό μπορεί να διαρκέσει η Λύση; ...ξέχασα να σταματήσω... Τρέφεται ο ποιητής από την κατηφόρα, ο Σίσυφος από την πέτρα του και ο μάντης ο εντός από τις παραισθήσεις του...

Σκορπιός στο σούροπο και Κίρκη στο ξημέρωμα...

Οφθαλμαπάτες σπέρνω, για να περάσω απαρατήρητη από τα σανίδια που τρίζουν ακόμα από τα βογγητά φυλακισμένων λογισμών...

Ηλιοτρόπια χαρίζω στη Δύση, μπας και την εξαγοράσω... μπας και ξεχαστεί και μου κάνει τη χάρη να παρατείνει τις ώρες, που η Λίλιθ μουρμουρίζει με το ρημαδιό μου...

Δάνεια και εγγυήσεις φορτώνω το ανεπίστρεπτο του εαυτού μου, μήπως και φιλοτιμηθεί και σπάσει τον καθρέφτη...

Κλειδοκράτορας και ονειροπόλος ο Μορφέας μαζί μου... Ο μόνος εραστής που δεν παρακάλεσε να λυγίσω στο γοερό του κλάμα... Φευ!

Κάποια στιγμή σαν φόνισσα θα επιστρέψω, για να παραδωθώ στο άχρονο του Ύπνου...

Μέχρι τότε ο Κέρβερος κοιμάται στην πλευρά μου... Η άλλη... η δεξιά... καρφιά στοιχειωμένης ανεπάρκειας είναι στρωμένη...

Το Όν και το Μη Όν...

Το Μέσα και το Εντός ναυάγια σε πόντους απάτητους...

Η μεγάλη Απούσα της Μέρας ως τότε θα γυρνάει ματαίως σε οίκους ανοχής που παζαρεύουν άδειους κάλυκες...

Αναζητείται η σφαίρα....

Πέτρα...

2010-11-24T00:29:00.000+02:00

Πώς να ξοδευτεί το βράδυ; Πώς;

Πάλι σκορπισμένες λέξεις που παλεύουν να βρουν τη σειρά τους ανάμεσα σε περιθώρια και γραμμές…

Πάλι ερινύες και ανάσες με πρόωρα κομμένους ομφάλιους λώρους…

Ξανά σπονδές στον έναν εαυτό που φλέρταρε μάταια με τη Λίλιθ τη νύχτα που οι κατάρες έκαψαν τα ριζωμένα…

Ξεμείναμε, ποιητή, σε σκέψεις λαβυρίνθους, σε Αριάδνες που πρόδωσαν το Θησέα με τον πρώτο μινώταυρο…

Και να ‘ταν μόνο αυτό…. Τα όνειρα και τα μαξιλάρια πέτρωσαν από θύμισες και αδιέξοδα, καταραμένες ανάσες που τρελαμένα ζητούσαν κ άλλο αίμα… κάθε μέρα κ άλλο αίμα… κάθε νύχτα και άλλο κορμί… καταναγκαστικά έργα δεσμωτών που κάθε σούρουπο περιέφεραν σαν Σίσυφοι λαθραία τα κορμιά που συναντούσαν στο διάβα τους… άλλο ένα για απόψε… ακόμα μια ειμαρμένη που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή… Πόθος ο Πανδαμάτωρ…

Η μάγισσα παρέδωσε τα ηνία στη μαύρη χαρακιά που συντροφεύει κάθε νύχτα τις άκριες των βλεφάρων της… σαν σύνορο που διαχωρίζει το Ζω από το Δεν Ζω… πώς να γίνει αλλιώς…πώς... τα ηνία θέλουν αλλαγή… δεν φτουράνε μετά από τόσα χιλιόμετρα… σαν τα χωμάτινα πλευρά της, τα μέχρι πρότινος πύρινα, κ αυτά… κουράστηκαν από τα επιδέξια καμωμένα τεχνάσματα και από τα αδύναμα θέλγητρα του κόσμου που την έδιωξαν στην εξορία της πέτρας… να μην νιώθει, να μην αισθάνεται…. Μόνο να τρέφεται από τα θεϊκά που θα ήθελε πολύ να… αλλά δεν φτούρησαν στο πεπρωμένο των δικών της επιστροφών…

Φυτρώνει άραγε η πέτρα;

Πόσο καιρό θέλουν άραγε τα 21 γραμμάρια για να πετρώσουν, ποιητή; Αιώνες πάλης με το νερό και τον αέρα… Πότε θα φυτρώσει, μάγισσα; Στον αιώνα που θα συναντηθεί με τη στιγμή και θα υποκλιθεί στη μικρότερη υποψία από δάκρυ, στο μικρότερο μόριο της πέτρας που πλάκωσε τη μεριά μας την οχυρωμένη… Κλάψε… μπορείς; Δεν μπορώ… μόνο τότε… Ακόμα κρύο κάνει… δεν έλιωσαν οι πάγοι… δεν έσπασαν οι πέτρες…

SeC23

2010-11-23T20:09:00.000+02:00

‎

...παρανοεί μέσα στο πλήθος... φτιασίδια και αρώματα και αναπάντεχες ομολογίες πίστης αιώνιας... παραιτήσεις και εκσκαφές πόθων σε περιφραγμένες φυλακές λογισμών μέχρι πρότινος αφανέρωτων... χαζεύει ξαπλωμένη αραδιάζοντας τις ανεπάρκειές της στην αιώρα... νανούρισμα με τέμπο τον αυτοσχεδιασμό και κλίμακα την παρατήρηση......... των γενομένων και των αμφιβολιών τους...

Ιδού! Αυτή που ήταν τότε, είναι και σήμερα... μοναχικός περιπατητής στις φωνές του πλήθους... με το Solve et Coagula ζωγραφισμένο στην αριστερή ωμοπλάτη, για να μαρτυρά τη λύση και την επανένωση....

Ζω - Δεν Ζω

2010-11-23T19:04:00.000+02:00

...Υποσχέσεις που δώσαμε και δεν κρατήσαμε, τη νύχτα που ο χρόνος ξαφνικά κυβερνήθηκε από τη λήθη... Δειλινά αναπόσπαστα δεμένα με μετεωρισμούς ανθρώπων και ονείρων ραμμένων από κασμιρένια υφάσματα και διονυσιακές κλωστές... Χωρισμοί και σμιξίματα θανάτων και ζωής με επιβήτορα τη νύχτα και υποταγμένες σε ηδονές απροσπέλαστες τις βιαστικές εκχωρήσεις σωμάτων και τις αιφνίδιες παραπομπές σε ειδικά δικαστήρια... πάντα η ίδια κατηγορία... ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

... Αυτή ήταν η ζωή μου τις μέρες που τα φρένα με προειδοποιούσαν... μα εγώ δεν άκουγα! Αδημονούσα να φτάσω στη στροφή...

...Και τις άλλες μέρες... τις άλλες νύχτες... που... που δεν κατείχα τίποτα δικό μου, τίποτα ξένο... εκείνες τις ώρες που δεν ζούσα, που ούτε μελτέμι φύσαγε μα ούτε και η άνοιξη έφερνε χελιδόνια.... τότε με νανούριζε η φωνή της ΛΗΘΗΣ. Ανεπαίσθητα σάλευα υπό τις προσταγές της... όλοι οι μύες μου υποκλίνονταν στο τραγούδι της που 'μοιαζε με Σειρήνας... Τι να 'ταν αλήθεια; Τι να 'ναι αλήθεια; Σειρήνα, Κίρκη ή μήπως μια ακόμα πλανεμένη Μάγισσα; Ανεπαίσθητα με μετακινούσε και εγώ αργοσάλευα με τα βλέφαρά μου ν' αναζητούν το επόμενο θύμα που θα με ξυπνούσε από τα ξόρκια της...

... Η Ζωή μου και η μη Ζωή μου... Οι φωνές και οι ερινύες μου, οι χίμαιρες μου και οι εκλάμψεις ασυγχώρητων αληθειών, τα σμιξίματα και οι χωρισμοί μου... βιαστικά σήμερα στοιβάχτηκαν στο περβάζι του ισογείου μου... μαζί με μια χούφτα κιτρινισμένα φύλλα αρωματισμένα χώμα και βροχή...

...Μέχρι σήμερα όλα αυτά... Ποιος ξέρει αν αύριο θα κληρωθεί η ΛΗΘΗ, το ΣΜΙΞΙΜΟ ή η ΕΡΙΔΑ... η τρέλα ή η σωφροσύνη, ή έλλειψη ή η παραβολή... Ποιος να το ξέρει; Γι' αυτό σου λέω... Μην μιλάς παραπάνω... Για αυτό ικετεύω χαϊδεύοντας καμμένα χόρτα και λουλούδια με τα μαλλιά μου... Μην μπαίνεις στη ΦΩΤΙΑ για μένα... Προφήτες, ιππότες και τελάληδες δεν φτάνουν στο σταυροδρόμι της πορείας προς το μεγάλο μου καταφύγιο... Δεν εξαγοράζονται πια οι Μαρίες με κρίνους και ουράνιες υποσχέσεις! Δεν είναι πια ευλογημένες... Ο Θεός που ήταν να γεννηθεί.... γεννήθηκε... Έμπασε νερά το καράβι από τότε...

... Το μόνο που μένει τούτη την ώρα είναι μια ΦΩΤΙΑ που ψιχαλίζει στα στήθη μου αδιαφορώντας για το ΑΥΡΙΟ, χαρακώνοντας το ΣΗΜΕΡΑ σε δυο εδάφη... ΖΩ - ΔΕΝ ΖΩ... ΣΗΜΕΡΑ ΖΩ... Σε μια ώρα από τώρα ίσως να αφήνομαι στο νανούρισμα της Λάμιας....

Παράφωνο...

2010-11-23T19:01:00.000+02:00

Γράφε, γράφε... μέχρι να σωπάσουν τα κλάματά τους...

Γράφε, γράφε για τα χαμένα και τα αλλότρια που άφησαν σημάδια στάχτης στη μεγάλη χάρτινη σου σκάλα...

Κατέβα... κατέβα κ άλλο... βούτα στο μεγάλο σου σκοτάδι, τώρα που σουρούπωσε πια... Κρύφτηκε κ η τελευταία αχτίδα. Δεν υπάρχει λόγος να κρύβεσαι άλλο... Σήμανε η ώρα...

Υπάρχεις; Δεν υπάρχεις; Ποιος νοιάζεται; Δεν νοιάζεσαι... Δεν θες να νοιάζονται...

Γράφε, γράφε... μέχρι να σωπάσουν τα γέλια σου, που περιφρόνησαν την τιποτένια σου λύπη...

Κατέβα... κατέβα κ άλλο... έχει ακόμα πιο κάτω... Μην με κοιτάς έτσι... Πανάθεμά σε... Πάλι τα ίδια σήμερα... Πάλι... πάλι σε ξέσκισε η λόγχη σου... Μην αναρωτιέσαι.... Δεν ευθύνονται ούτε ιππότες, ούτε Δον Κιχώτες για το δικό σου το ρημαδιό...

Τώρα μπορείς να κλείσεις τα αυτιά σου... να μην ακούσεις τον κρότο, τουλάχιστον.... όλα τα υπόλοιπα, άσ'τα πάνω μου...

Ξόρκια....

2010-11-23T01:58:00.000+02:00

Τελείωσε το πανηγύρι σου λέω... τελείωσε....

Μάζεψε την πραμάτεια σου και κάντην... κάντην.... Εκεί στους βολεμένους.... άραξε τη βολή σου.... δεν θέλω άλλο.... κατάλαβες; δεν θέλω πούπουλα για μαξιλάρια... πέτρες θέλω.... να ταιριάζουν με τα καρφιά που έμπηξα στο μέσα μου, γιατί δεν ταιριάζω στη φροντισμένη σας ζωούλα...

Το πανηγύρι το σημερινό δεν έχει καλεσμένους... έχει μόνο ταγμένα όντα που ψηλάφίζουν στα γόνατα αλήθειες τρώγοντας χώμα....

Τ' ακούς; Κάντην... Έφυγες... Πολλά είπες... Εγωπαθής θα είμαι μια ζωή, μποέμισσα τρελή με μια τέχνη που θα την κουβαλάω πάνω μου και δεν θα την καταλαβαίνει κανείς.... αυτό δεν μου καταλόγιζες; άραξε, λοιπόν, τώρα.... φόρτωσες τύψεις το χωμάτινο μου σαρκίο.... φόρτωσες ενοχές το πύρινο μου άυλο... χάρισμα σου τώρα τα φιτίλια...

Τη μοναξιά μου θα την κοιμίζω στην πέτρα.... και χθες, και σήμερα και αύριο.... κομπολόι θα κάνω τα βλέμματα που απορούν ακόμα για την αστάθειά μου... σωθήκανε τα εξημερωμένα θηρία.... αλλού η χορδή η χρυσή τραγουδά... στο σκοτάδι.... και ουρλιάζει....

Εδώ.... όχι προφήτες, όχι τελάληδες, όχι επιτυχημένους.... ζερβες μεριές με στραπάτσα ζητάω... να νιώθουν τη φυλακή που ζέχνει 21 γραμμάρια... αυτοκτόνησαν τη νύχτα με το μεγάλο φεγγάρι από κακοφορμισμένες ανεπάρκειες.....

Πορφύρα... όπως πριν από δέκα χρόνια σαν σήμερα....

Λαθραία....

2010-11-23T01:37:00.000+02:00

Κλείσε την πόρτα πίσω σου....

Δεν έχει γυρισμό...

Κλείσε το 'γιατί' και το 'θα' και το 'μαζί απέξω... Απρόσκλητος επισκέπτης στο δικό μου το ρημαδιό μοιάζεις... Κόπιασε.... Μας τελείωσαν οι ιππότες και οι ερινύες και οι ειμαρμένες... Μόνο η Κάθαρση περιμένει να αφήσει τα τελευταία της σημάδια...

Έτσι, να ρθούμε να ξεχρεώσουμε.... Χωράς, δεν χωράς... Σου μοιάζει, δεν σου μοιάζει.... οι αντανακλάσεις ζητούν κομματιασμένα ινδάλματα και αργοπορημένες διαπιστώσεις...

Περιφρονημένους κατακτηκές νοσταλγώ στη χώρα του αδοκίμαστου που στεγνώνει ακόμα τα νωτισμένα ηλιοτρόπια.... Φως δεξιά, στρουθοκάμηλος εκείθε... Φως αριστερά, κόλακας ζερβά... Κανένας χαμένος πότης έμεινε να καραδοκεί στο σκοτάδι την πρώτη χαραυγή;

Τελειωμένες υπενθυμίσεις ανολοκλήρωτων σχεδίων.... μας τελείωσαν....

Καρφιά και σ' αγαπώ.... μας τελείωσαν....

Πάψε και μείνε.... μας τελείωσαν....

Πλήγωσα και καλά να πάθω.... μας τελείωσαν...

Φταις και έφυγα.... μας τελείωσαν....

Μ' ακούς;

Δεν ακούς... πού ν' ακούσεις.... Ακόμα δικάζεις το εγωπαθές μου....

Εσύ, μ' ακούς;

Όχι, που να ακούσεις; Ακόμα καις τα συντρίμμια που έσπειρα....

Πιο ζερβά υπάρχει τίποτα άλλο; Υπάρχει... Θα πάω.... τρέλα σημαδεμένη από τσιμπημές βολές, μοιάζω τελικά.... χαλάλι μου τα δηλητήρια....

Και τα κρίματα μου, μελωδία της τρελαμένης μου ανάσας....

Κώδικας σπασμένος....

2010-11-23T00:58:00.000+02:00

2η μέρα μετά το μεγάλο φεγγάρι.... Λάμια.... κώδικας σπασμένος, μηνύματα ακατάληπτα, ξόρκια, ουσίες, αποχωρήσεις και εκχωρήσεις.... Νεράιδα....

2η μέρα...

καίει ακόμα η παλάμη της... καίνε τα δάχτυλά της.... το ξόρκι διέλυσε το μέσα της... καταπόντιστηκε στη χαράδρα του αχανούς δάσους.... τόσο δυνατό... αφοπλιστικά δικό της....αποστολή εξετελέσθη.... ήρθε η ώρα, που τα 'γιατί' γίναν αστραπή στον πρώτο γκρεμό του τούνελ....χείμαρρος έπνιξε τη ζερβή της τη μεριά που δοκιμάστηκε από τυφώνες και πολύμηνους καύσωνες....

"Νόμιζες πώς θα εξαργυρώσεις τους πόθους σου; Ούρλιαξε η Φρύνη στη Δάφνη.... Στιχομάνα γεννήθηκες... τους ανθρώπους τους διώχνει η μυρωδιά σου.... κουβαλάς τους πόθους σου κεντημένους σα ράμματα στη μεσαία σου τομή....

Αλήθειες λες; Ψέματα καταλαβαίνουν.... Κρατάς κρίματα για ασπίδες;... λουλούδια νομίζουν πως σπέρνεις στο διάβα τους.... Φόνισσα γεννήθηκες... πρώτα....για λίγο.... μετά νεράιδα.... ματαίως ψάχνεις ανθρώπινο αίμα να τραφείς.... Τα ξόρκια σου δεν πιάνουν σε βολεμένους αφέντες, μήτε σε δουλευτές αυτόχθονες της εδώ σφαίρας.... Γραφική μποέμισσα με δυο δόσεις τρέλας στο μάτι σου, θυμίζεις....

Ξύπνα! Πάρτο απόφαση.... Δες το.... τα βλέμματα τους σε κούρασαν.... χτυπάς και χορεύει ο λαός.... σταματάς... παύει το πανηγύρι.... ακόμα βασανίζεσαι για τα μετρημένα σου λόγια και τα λαθραία κορμιά που μαζεύτηκαν έξω από την πόρτα σου.... κάθε ψυχή και η καταστροφή της... κάθε ψυχή κ η σκιά της.... τα κρίματα δεν είναι δεκάρικα να τα μαζεύεις σε κουμπαρά.... δεν έχουν αξία έπειτα.... ούτε ανταλάσσονται... χαλάλι σου τα καρφιά.... το χάος σου, που σε εκτόξευσε στο άπειρο μην το ξεχνάς!

Σε κούρασαν τα γιατί.... τα πήγαινε, τα έλα τους, τα θα, τα μη.... Οι πόρτες που κλείναν με δύναμη, τα δάκρυα που αγχώνη πνίγαν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης σου πλευράς, τα καρφιά που σταύρωσαν τις καθαρές σου κουβέντες....Χάρισμα τους....

Σσσσς ησύχασε.... μην ξεπουλήσεις τους πόθους σου... βράζουν τα κομμάτια σου....χορεύουν στο ρυθμό της εξιλέωσης... Την βλέπεις την Άτη που σου χαμογελά στη γωνία; Χαμογέλα της.... δική σου η ώρα....

Στο δάσος υπάρχουν κ άλλα στοιχειά.... δεν μιλάνε ακόμα... δεν ήρθε η ώρα τους.... αφήνουν αποτυπώματα... αν νιώσεις ότι χάνεσαι πάτα πάνω τους.... θα τον βρεις το δρόμο....

Κ άσε τα υπόλοιπα στο μεγάλο φεγγάρι.... το πρώτο ξόρκι έπιασε... το δεύτερο θα σημάνει τον ερχομό σου.....

Καληνύχτα Δάφνη....

Γείρε στο φλασκί σου, το γεμάτο ρωγμές και προσευχήσου στα όντα που χάνουν κ αυτά το δρόμο....

Μην ξεχάσεις το ευχαριστώ στα κρίματά σου που σε φέραν ως εδώ....."

Εγώ και η σκιά μου (της Εύας Πετροπόλου - Λιανού) - Μέρος Α'

2010-11-11T20:30:00.000+02:00

"Ξαφνικά όλα όσα είχα ονειρευτεί, άρχισαν να ξεδιπλώνουν μπροστά μου.

Κατέβηκα από το λεωφορείο, που είχα ανέβει πριν από έξι ώρες περίπου. Ήμουν κιόλας στο Βάιτσεκ. Στο νοτιότερο χωριό του πλανήτη.

Ανάσανα κοντά στις χούφτες των χεριών μου, το κρύο ήταν τσουχτερό και τα δάχτυλα μου είχαν κοκαλώσει.

Ήμουν όμως τόσο χαρούμενος, το χωριό ήταν όπως το είχα αφήσει, όταν έφυγα με τους γονείς μου, στα έξι μου χρόνια.

Τον θυμάμαι ακόμη να λέει :

- Πρέπει να φύγουμε. Να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή, μακριά από αυτό το χωριό της μιζέριας.

Ποτέ δε κατάλαβα το γιατί, αλλά έτσι ήταν, ότι έλεγε ο πατέρας ήταν νόμος και φύγαμε…

Βλέποντας το πατρικό του πατέρα μου, να στέκεται εκεί ατάραχο, γερό στα γέλια και στις λύπες. Αιώνιο, όπως και οι αναμνήσεις των πρώτων παιδικών μου χρόνων.

Ανέβηκα το δρομάκι σχεδόν τρέχοντας…και όταν έφτασα εκεί κάτι με έκανε να σταματήσω απότομα.

Η συγκίνηση, ίσως. Νόμισα ότι άκουσα φωνές. Μυρωδικά κι αρώματα ευωδίαζαν σ όλο το γύρω χώρο. Πλησίασα κι άνοιξα την εξώπορτα. Οι αναμνήσεις με πλημμύρισαν, μέθυσα και λιποθύμησα από αυτό το σαγηνευτικό άρωμα της ύπαρξης των συγγενών μου, που βρισκόντουσαν σε κάποιο άλλο κόσμο. Παράλληλο αλλά και τόσο μακρινό.

Το επόμενο πρωί άνοιξα τα μάτια μου, ξύπνησα από τα όμορφα κελαηδίσματα των πουλιών. Ήμουν σ’ένα κρεβάτι και φορούσα τις όμορφες ζεστές βιολετί πιτζάμες μου.

Σηκώθηκα ταραγμένος :

- Μα πως βρέθηκα εδώ; Ποιος φόρεσε τις πυτζάμες μου;

Κατευθύνθηκα προς την εξώπορτα, ήθελα να ανασάνω, αισθανόμουν να πνίγομαι…

Ανοίγοντας την μεγάλη ξύλινη πόρτα καμωμένη από ξύλο καρυδιάς, οι αχτίδες του ήλιου σχεδόν με τύφλωσαν, ένα σπουργίτι πέταξε προς το μέρος μου, χαρούμενο και τότε…

- Καλημέρα, είπε μια βαριά φωνή σχεδόν ψιθυριστά.

Δεν έβλεπα κανένα, κοίταξα δεξιά κι αριστερά, μα τίποτα.

-Είμαι εκεί που ποτέ δε πρόκειται να σκεφτείς να κοιτάξεις, επανέλαβε η φωνή.

Μα που βρισκόταν; Υπήρχε το αιώνιο τίποτα. Το σπουργίτι και ο ήλιος. Θα τρελαθώ, από που ακούγεται αυτή η φωνή;

- Κοίτα ευθεία μπροστά σου, κάνε ένα βήμα δεξιά ή αριστερά ή απλά μείνε ακίνητος κι ανοιγόκλεισε το στόμα σου, κοιτάζοντας προς τα κάτω.

Δεν καταλάβαινα τίποτα. Αποφάσισα να ακολουθήσω τις οδηγίες αυτής της άγνωστης φωνής και… τότε είδα κάτι παράξενο μα τόσο συνηθισμένο.

- Μα αυτός που μιλάει, είμαι εγώ!

- Εγώ, πως είναι δυνατόν; Να μιλάω, να με ακούω και το στόμα μου ταυτόχρονα να ανοιγοκλείνει εκεί κάτω, και να μου απαντάει .

- Είναι, απάντησε η φωνή

- Είναι τόσο απλό, είμαι εσύ χωρίς να είμαι πραγματικά εσύ. Είμαι πολύ απλά η Σκιά σου.

Έμεινα για αρκετή ώρα, χωρίς μιλιά, εξακολουθούσα να κάνω δεξιά – αριστερά και να ανοιγοκλείνω το στόμα μου, κουνούσα και τα δάχτυλα μου. Πράγματι η σκιά μου έκανε ακριβώς τα ίδια.

O ήλιος παρόλο που έριχνε τις ζεστές αχτίδες του στο χωριό, φυσούσε ένας παγωμένος αέρας και σιγά-σιγά χοντρές νιφάδες χιονιού άρχισαν να πέφτουν.

- Αχ. Αρχίζω να κρυώνω και να κουράζομαι, είπε η Σκιά μου.

Σταμάτα πια με αυτές τις ασκήσεις και πάμε μέσα, να ρίξουμε ξύλα στο τζάκι,να ανάψουμε φωτιά να ζεσταθούμε.

Την άκουγα σαν υπνωτισμένος και πήγα στο σαλόνι, άνοιξα τις κουρτίνες, έβαλα μερικά κούτσουρα στο τζάκι και το άναψα.

Το χιόνι συνέχισε να πέφτει. Ψυχή δε κυκλοφορούσε εκεί έξω. Ξαφνικά πλησίασα το παράθυρο και κοίταξα το τζάμι. Κοίταξα ακόμη πιο προσεχτικά κι αντιλήφθηκα ένα πρόσωπο να με κοιτάει, λίγο πιο μεγάλο από μένα σε ηλικία. Τρόμαξα κι απομακρύνθηκα!

- Δε μπορεί να είμαι εγώ, ούτε εσύ να είμαι εσύ, μονολόγησα.

- Είσαι στο Βάιτσεκ, φίλε. Όλα είναι πιθανά στο χωριό μας, δεν έχεις ακούσει την ιστορία μας. Στο νοτιότερο χωριό του πλανήτη, στο Βάιτσεκ, οι άνθρωποι ζουν με τις σκιές τους. Απλά εγώ μεγάλωσα λίγο, περιμένοντας σε.

Θυμάμαι αυτή την ιστορία, η προγιαγιά μου την έλεγε συνέχεια στο πατέρα μου, κι αυτός μας την επανέλαβε σε μένα και στον αδερφό μου.

Στο Βάιτσεκ οι άνθρωποι ζουν με τις σκιές τους μέχρι αυτοί να ολοκληρωθούν. Η Σκιά παίζει το ρόλο του δασκάλου, του καθοδηγητή και πάντα προστατεύει τον άνθρωπο από το κακό . Τον οδηγεί στο ίσιο δρόμο.

- Μα νόμιζα ότι ήταν ένα παραμύθι για παιδιά, είπα στη Σκιά μου.

- Όχι, δεν είναι, μου απάντησε εκείνη.

Δέξου το και πήγαινε να ετοιμαστείς. Έχεις πολλά να δεις, να ανακαλύψεις και να μάθεις.Η δουλειά μου τώρα αρχίζει.

- Μα είμαι κιόλας τριάντα χρονών, παραπονέθηκα .

- Ε και , γηράσκω αεί διδασκόμενος , δεν τη ξέρεις την παροιμία.

Με αποστόμωσε και δεν είχα τίποτα άλλο καλύτερο να κάνω έτσι κι αλλιώς. Αποφάσισα να ακολουθήσω την εντολή της .

Φόρεσα το χοντρό μου σακάκι με την κουκούλα κι ακολούθησα την Σκιά μου. Τα πρώτα λεπτά, μου φάνηκαν κάπως παράξενα, αλλά σκεφτόμενος την ιστορία του Βάιτσεκ, παρατήρησα τους κατοίκους γύρω μου.

Οι πιο πολλοί μιλούσαν και χειρονομούσαν στο αέρα. Γελούσαν ή έκλαιγαν χωρίς να υπάρχει κάποιο γεγονός ορατό, που να προξενεί όλες αυτές τις αλλόκοτες συμπεριφορές

-Μιλάνε με τις Σκιές τους, μου εξήγησε με την πομπώδη φωνή της, η Σκιά μου. Να κοίτα εκεί. Βλέπεις αυτό τον ηλικιωμένο που κάθεται στην προβλήτα, δεν είναι μόνος, δίπλα του κάθεται και η Σκιά του.

-Μα πως είναι δυνατόν; Εσύ, δεν μου είπες όταν ο άνθρωπος ολοκληρωθεί, η Σκιά θα φύγει;

-Ναι, αυτό είπα. Ολοκλήρωση όμως δεν είναι η ενηλικίωση. Ολοκλήρωση σημαίνει να βρεις την Αγάπη ή να δώσεις Αγάπη. Και ο φίλος μας εδώ δεν αγάπησε ποτέ και κανένα παρά μόνο τον εαυτό του. Μάταια η Σκιά τον προειδοποιούσε για τα χειρότερα που θα ακολουθούσαν στην ζωή του. Ποτέ του δεν την άκουσε, έζησε όπως ήθελε, μεγαλούργησε μεν αλλά απόμεινε μόνος με τη Σκιά του, χωρίς αγάπη.

- Είναι τρομερό! δεν θέλω ποτέ να μείνω μόνος.

- Μην ανησυχείς, εγώ θα σου μάθω όσα χρειάζεται να ξέρεις, για να ολοκληρωθείς. Για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Αρχίζει να νυχτώνει. Πάμε να πούμε μια καλησπέρα στη Σοφή Σκιά. Είναι μεγάλη τύχη, να τους βρούμε μαζί. Βιάσου λοιπόν.

Δεν καταλάβαινα τίποτα πια. Η Σκιά μου ή όποιος κι αν ήταν, είχε πολλά πράγματα να μου μάθει και ανακάλυψα, προς μεγάλη μου έκπληξη , ότι διψούσα κι εγώ για μάθηση.

Αποφάσισα να μη ρωτήσω πολλά πράγματα, αν και είχα τόσες απορίες που ολόκληρη η ζωή δεν ξέρω εάν θα μου έφτανε, για να μου τις απαντήσει. Θα άφηνα αυτήν , να κάνει το μάθημα της, σαν ένας μεγάλος δάσκαλος που ήξερε το μυστικό της ζωής.

Πλησιάσαμε! Ένα παιδί καθόταν στο έδαφος και ένα γέρος άντρας στο παγκάκι . Ήταν και οι δυο τόσο απορροφημένοι από την συζήτηση τους, και ούτε όταν τους πλησίασε επικίνδυνα η Σκιά μου, για να κρυφακούσει, δεν τους ενόχλησε…

- Έλα, έλα κι εσύ. Αυτή η κουβέντα είναι σημαντική . Μπορείς να μάθεις τα μυστικά της υπόλοιπης ζωής σου. Να ακούσεις προσεχτικά τη Σκιά, αν και καθισμένη, θα καταλάβεις από το τόνο της φωνής της, πότε θα προειδοποιεί για κινδύνους…

- Ορίστε, δε καταλαβαίνω τίποτα πια. Η «Σοφή Σκιά» είναι το παιδί και ο ηλικιωμένος άντρας, ποιος είναι αυτός;

- Μα, ο εαυτός του! Η μάλλον ό μόνος σοφός άνθρωπος που συνειδητοποίησε τη λέξη « Αγαπάω» και έδωσε στη Σκιά του, το δικαίωμα της «ελεύθερης βούλησης».

Στρουθοκάμηλοι...

2010-11-11T20:10:00.000+02:00

Ποιας τρελής ειμαρμένης το σχέδιο ανταλλάσσει αλήθειες με αυταπάτες;

Ανίερες και φάλτσες συμφωνίες με ορχήστρες ξεπουλημένες και μαέστρους άμουσους... Σχηματισμοί παραταγμένοι πιστά υπάκουοι στων αρχηγών το σάλπισμα, προσκυνούντες ευκολόπεπτα εμβατήρια και ονείρατα για μνημειώδεις νίκες...

Ουσιών και συμβιβασμών ανεκπλήρωτο το θυμικό και της λήθης ο απρόσκλητος μάντης, τελάλης σε αγορές διακίνησης ελπίδας…

Και οι Αργείοι ακόμα αρνούνται να δουν κάτω από το μαξιλάρι τους…

Ο ζωολογικός κήπος με τους στρουθοκάμηλους πήρε την τελευταία έγκριση για
την επέκτασή του…

O Σταθμός των Ματαιωμένων Συναισθημάτων

2010-10-29T10:58:00.000+03:00

Στρεβλές πεποιθήσεις μεγεθυμένες από την αντανάκλαση μιας ζωής αποστειρωμένης από τα Μη και τα Πρέπει των ξεπεσμένων του αγγέλων... Μια μέρα με βροχή, πάρκαρε τις παραξενιές του σε ένα σταθμό ματαιωμένων συναισθημάτων... και δοκίμασε να ντυθεί φυσιολογικός... Μαζί με τα ματαιωμένα του συναισθήματα πάρκαρε το σπαθί και μια ντουζίνα φτερά κόκκινων αγγέλων.... Και ορκίστηκε στα 21 του γραμμάρια να μείνει ακλόνητος και ασυγκίνητος από το θρήνο και τα λυρικά παρακάλια των πλασμάτων που έκαναν παρέλαση στο σταθμό εκείνο το πρωί, ικετεύοντας για τη συγχώρεσή τους... Ήθελε απλά να εξαφανιστεί...

Έκανε μεταβολή, αγέρωχος, στυλίτης...

Στο δρόμο προς το μεγάλο του ραντεβού με τη Λάχεση, λίγες στιγμές πριν διασταυρωθούν, ακούμπησε το πρόσωπό του στο χώμα, κάνοντας σπονδή στη μνήμη του απολεσθέντος του παραδείσου. Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα, σχεδόν ηδονικά ανάβλυσε ξανά από μέσα του η πηγή της εκδίκησης... Σηκώθηκε και ζώστηκε τα εκρηκτικά του... Μερικά κιλά αναπότρεπτων χωρισμών, 21 γραμμάρια χώμα και νερό και μια χούφτα αφανέρωτων παρορμήσεων. Και αποφάσισε να μην εμφανιστεί στο ραντεβού. Δεν είχε χρόνο για παραμύθια με Ειμαρμένες και Σαρπηδόνες...

...Επέστρεψε στο σταθμό των ματαιωμένων συναισθημάτων, αποφασισμένος να ολοκληρώσει το έργο του... Γενική Εκκαθάριση... Και άνοιξε διάπλατα την πόρτα από το βαγόνι με τον αριθμό 23! Ένα ξανθό κορίτσι με πορτοκαλί μάτια τον κοίταζε σκωπτικά... Ο εγωισμός του τον λύγισε ή τα μάτια της; Ακόμα δεν ξέρει να σου πει... Έβγαλε τον αναπτήρα του από την τσέπη που φύλαγε τις εξαρτήσεις του και έκαψε το σκοινί...

"Φύγε"... της είπε. "Δεν φταις εσύ που κουράστηκα να αντιμετωπίζω τις ίδιες προκλήσεις ξανά και ξανά, τα ίδια χωροχρονικά γεγονότα ενδεδυμένα διαφορετικές φορεσιές... Τώρα κατάλαβα... Φαιδρός είμαι! Πώς να κατακρημνιστεί το άπειρο; Η Τιμωρία ξυπνάει την Ύβρη... και εμένα ήρθε ο καιρός μου να μάθω να συγχωρώ, να μάθω να διαβάζω τα άχρονα μου μηνύματα.... Φύγε... Είσαι ελεύθερη... όπως και εγώ... πλέον..."

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΙΙI

2010-10-24T14:43:00.000+03:00

Παγιδευμένη ήταν ακόμα και όταν την κοιτούσε με τα μάτια της να πετάνε σπίθες... Ακόμα και όταν χαμογελούσε, χαϊδεύοντας με τις άκριες των δαχτύλων της, το ποτήρι με το φθηνό κρασί... Και της έλεγε... Μάθε να τολμάς... Να κάνεις το βήμα... Πόσες ακόμα χώρες θα αλλάξεις; Οι αναμνήσεις δεν κουβαλάνε μαζί τους διαβατήρια... Δεν έχουν παραλήπτη... μόνο αποστολέα...

Ίδια κλουβιά... ένας αριθμός άλλαζε... Ίδιες μάχες, ίδιοι πόθοι ανομολόγητοι... παρέα με αυταπάτες και λακωνικές απαντήσεις που διαδέχτηκαν απότομα όρκους και υποσχέσεις κάτω από μεγάλα δέντρα και χρυσές αμμουδιές... Τα χρυσά κάγκελα με τα φιλντισένια πόμολα... Ποιος σε παγίδεψε, μάτια μου; Ποια θέληση σου γύρισε την πλάτη στα μισά της διαδρομής; Για αυτό σου λέω... Χτύπα την πόρτα στον κόσμο, που ξεσκονίζει τα ίδια φιλντισένια πόμολα, ένα νούμερο πριν από σένα...

Για αυτό σου λέω... Οι όρκοι χάλασαν τη συνταγή... Οι όρκοι και οι ουράνιες υποσχέσεις που μας έμαθαν πως το θεϊκό κρύβεται στα παραμύθια... αηδίες... έτσι για να έχουμε να λέμε... τα χωμάτινα μου τα πλευρά δεν τα βλέπεις; δεν τη μυρίζεις τη σάρκα μου τα βράδια που τσουρουφλίζεται στα γήινα; Μην αυταπατάσαι... ή το ουράνιο θα έχεις ή το γήινο... καθαρές προθέσεις χρειάζονται... φωναχτά ναι και εκκωφαντικά όχι... τα διλήμματα πάντα θα περιμένουν στην επόμενη γωνία... και δεν θα κρατάνε λουλούδια... όλη μας η ζωή ένας κύκλος... μια βόλτα σε ατραπούς περίεργες... τσουβάλια οι ταμπέλες... αφόρητα πολλές... τόσες που ξυπνάς το βράδυ ιδρωμένη και δεν θυμάσαι ποιο από τα καλούπια σου κουμπώνει καλύτερα πάνω σου... Στημένο το παιχνίδι... Τσιμπημένα τα ζάρια...

...Αυτός είναι ο πειρασμός των σύγχρονων ανθρώπων...Ένα κατεβατό υποσχέσεις και κάμποσες κολεξιόν με φορεσιές εαυτών τελευταίας λέξης της μόδας... Μήλα οι όρκοι και οι υποσχέσεις μας... και εμείς οι σύγχρονοι Πρωτόπλαστοι.... Διάλεξε μάτια μου, τον δρόμο σου... Τώρα είναι η ώρα... Δες το μεγάλο φεγγάρι και πάρε μια βαθιά ανάσα...

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΙΙ

2010-10-21T23:07:00.000+03:00

...Μέχρι σήμερα όλα αυτά... Ποιος ξέρει αν αύριο θα κληρωθεί η ΛΗΘΗ, το ΣΜΙΞΙΜΟή η ΕΡΙΔΑ... η τρέλα ή η σωφροσύνη, ή έλλειψη ή η παραβολή... Ποιος να το ξέρει; Γι' αυτό σου λέω... Μην μιλάς παραπάνω... Για αυτό ικετεύω χαϊδεύοντας καμμένα χόρτα και λουλούδια με τα μαλλιά μου... Μην μπαίνεις στη ΦΩΤΙΑ για μένα... Προφήτες, ιππότες και τελάληδες δεν φτάνουν στο σταυροδρόμι της πορείας προς το μεγάλο μου καταφύγιο... Δεν εξαγοράζονται πια οι Μαρίες με κρίνους και ουράνιες υποσχέσεις! Δεν είναι πια ευλογημένες... Ο Θεός που ήταν να γεννηθεί.... γεννήθηκε... Έμπασε νερά το καράβι από τότε...

... Το μόνο που μένει τούτη την ώρα είναι μια ΦΩΤΙΑ που ψιχαλίζει στα στήθη μου αδιαφορώντας για το ΑΥΡΙΟ, χαρακώνοντας το ΣΗΜΕΡΑ σε δυο εδάφη... ΖΩ - ΔΕΝ ΖΩ... ΣΗΜΕΡΑ ΖΩ... Σε μια ώρα από τώρα ίσως να αφήνομαι στο νανούρισμα της Λάμιας....